Ergatif dil

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla

Ergatif dil veya özegeçişli dil[1], geçişsiz eylemlerin öznesinin geçişli eylemlerde nesne gibi hareket ettiği dildir. Baskça, Maya dilleri, Hintçe, Güney Kafkas dilleri, Kuzeydoğu Kafkas dilleri, Kuzeybatı Kafkas dilleri, Kürt dilleri[2] Tibetçe, Trans-Yeni Gine dilleri, Çipça dilleri, Çinuk dilleri, Eskimo - Aleut dilleri, Saliş dilleri, Çimmesyan dilleri, Assam dili, Çukçice ve çoğu Aborjin dili günümüzde konuşulan; Urartuca, Sümerce[3] ve Hurrice ise ölü ergatif dillere örnek olarak verilebilir. Öznenin hem geçişsiz hem de geçişli eylemlerde aynı durum örüntüsünü koruduğu diller ise yalın-belirtme dilleri olarak adlandırılır.

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ İmer, Kâmile; Özsoy, Sumru; Kocaman, Ahmet (2011). Dilbilim sözlüğü. İstanbul: Boğaziçi Üniversitesi Yayınevi. s. 207. 
  2. ^ Mahalingappa, Laura Jahnavi (2009). The acquisition of split-ergativity in Kurmanji Kurdish (Ph.D. tez). The University of Texas at Austin. 15 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 10 May 2016. 
  3. ^ Michalowski, P. (1980). "Sumerian as an Ergative Language I". Journal of Cuneiform Studies. 32 (2): 86–103. doi:10.2307/1359671. JSTOR 1359671.