Doğalcılık yanılgısı

Vikipedi, özgür ansiklopedi

Doğalcılık yanılgısı (İngilizcenaturalistic fallacy) İngiliz filozof G. E. Moore'un 1903 tarihli kitabı Principia Ethica'da incelediği bir etik kuramıdır. Moore, hoş veya arzu edilen gibi doğal özellikler açısından iyi olana indirgemeli olarak açıklamanın yanıltıcı olacağını savunuyor.[1]

Moore'un doğalcılık yanlıgısı Hume'un İnsan Doğası Üzerine bir İnceleme adlı eserinde yaptığı olan-olması gereken sorunuyla yakından ilişkilidir. Moore'un Hume'dan ayrıştığı nokta doğalcılık yanılgısının ahlaki gerçekçilikle çelişkili olduğunu düşünmemesidir.[2]

Doğalcılık yanılgısı, "Bir şey doğalsa ahlakidir" veya "Bir şey doğal değilse sakıncalıdır" şeklinde gerekçelendirme yapan doğaya başvurma ile karıştırılmamalıdır. Tıp, cinsellik, çevrecilik, cinsiyet rolleri, ırk ve et yeme tartışmalarında bu tür çıkarımlar yaygındır.

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Walter, Alex (2006). "The anti-naturalistic fallacy: Evolutionary moral psychology and the insistence of brute facts" (PDF). Evolutionary Psychology. 4: 33-48. doi:10.1177/147470490600400102. 27 Eylül 2007 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. 
  2. ^ Walter, Alex (2006). "The Anti-naturalistic Fallacy: Evolutionary Moral Psychology and the Insistence of Brute Facts". Evolutionary Psychology. 4: 33-48. doi:10.1177/147470490600400102.