Carlos Pena Romulo

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Carlos Pena Romulo

Carlos Peña Rómulo (14 Ocak 1899, Camiling - 15 Aralık 1985, Manila, Filipinler), Filipinli general, diplomat ve gazeteci.

Romulo 1931'de biri İngilizce, biri İspanyolca, biri de Filipinlerin ikinci yaygın dili olan Tagalog dilinde üç gazeteyi kapsayan TVT yayınlarının yönetmenliğine getirildi.1937'de bir başka gazeteler zincirinin yayımına başladı.

Japonların Filipinlere saldırdığı 1941'de Corregidor Adasında ABD'li general Douglas MacArthur'un yaveri oldu. Yaptığı radyo programı Özgürlüğün Sesi olarak ün saldı.Japonların Corregidor'u ele geçirmesinden sonra MacArthur'la Avustralya'ya gitti.Daha sonra Washington D.C.'de Manuel Quezon'un sürgündeki Filipin hükümetinde Enformasyon Bakanlığı'nda genel sekreter olarak çalıştı. 1941'de Pasifik bölgesinin savaş öncesi askeri durumu üzerine değerlendirmeleriyle Pulitzer Ödülü'nü kazandı.1945'te ABD kuvvetleriyle birlikte Filipinlere döndü.1948'de Cenevre'de Birleşmiş Milletler Haberleşme Özgürlüğü Konferansı başkanı olarak görev yaptı.

1949-50'de BM Genel Kurulu'na başkanlık etti. 1950'de Filipinler dışişleri sekreteri oldu. 1952'de ABD büyükelçiliğine atandı.İktidardaki Liberal Parti'nin politikalarından hoşnut olmayan Romulo 1953'te üçüncü bir partinin adayı olarak Filipinler başkanlık seçimlerine katılmaya karar verdi.Ama Milliyetçi Parti başkan adayı Ramon Magsaysay'ın kampanyasını yönetmek üzere adaylıktan çekildi.1955'teki Afrika ve Asya ülkelerinin katıldığı Bandung Konferansı'nda hem komünist yönetimlerin hem de Batı sömürgeciliğinin zulmüne karşı çıktı.

1956'da Filipinlerin BM Güvenlik Konseyi'ne girmesi üzerine Romulo konsey üyeliği yaptı.Ocak 1957'de konsey başkanlığını üstlendi.Daha sonra Manila yakınlarındaki Filipinler Üniversitesi'nin rektörlüğünü (1962-68) yaptı, eğitim bakanlığı genel sekreterliği (1966-68) görevinde bulundu.Daha sonra dışişleri genel sekreteri (1968-78) ve dışişleri bakanı (1978-84) oldu.Romulo sonraki yıllarda Başkan Ferdinand Marcos'un yanında çalışırken demokratik görüşlerden uzaklaşmaya başladı. 1972'de Marcos'un sıkıyönetim ilan etmesini destekledi. 1970'lerin ortalarında basın özgürlüğünü savunmayı tümüyle bırakarak basının denetim altında tutulması gerektiğini ileri sürdü.Bu arada Batılı gazetecileri Üçüncü Dünya sorunlarını olumsuz biçimde yansıtmakla suçladı.