Azak Taburu

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Azak Özel Harekat Birimi
Підрозділ спеціального призначення «Азов»
AZOV logo.svg
Azak Taburu Logosu
Etkin 5 Mayıs 2014 - günümüz
Ülke Ukrayna Ukrayna
Sınıfı Ukrayna Ulusal Muhafızları
Tipi Piyade
Görevi Jandarma, ulusal güvenlik.
Büyüklük Alay
Karargâh Urzuf, Donetsk Oblastı, Ukrayna. Diğer karargahlar ve müfrezeler Kiev, Berdyansk ve Mariupol'dadır.
Renkleri Mavi ve altın
Yıl dönümleri 5 Mayıs
Savaşları

Donbass Savaşı

2022 Rusya'nın Ukrayna'yı işgali

Komutanlar
Komutan Denis Prokopenko
Mevcut Kurmay Başkanı İhor Klimenko
Ünlü
komutanları

Eski komutanlar:

  • Maksim Jorin (Ağustos 2016 - Mart 2017)
  • İhor Mikhaylenko (Ekim 2014 - Ağustos 2016)
  • Andriy Biletski (Mayıs - Ekim 2014)
Diğerleri:
Dmitro Linko, İhor Mosiyçuk, İgor Tçerkass, Vadim Troyan
Azak gönüllüleri

Azak Özel Harekat Müfrezesi (UkraynacaОкремий загін спеціального призначення «Азов», romanizeOkremyi zahin spetsialnoho pryznachennia "Azov") - Azak Müfrezesi, Azak Alayı (UkraynacaПолк Азов, romanizePolk Azov) olarak da bilinir - Azov Taburu (Eylül 2014'e kadar) veya kısaca Azak, Ukrayna Ulusal Muhafızlarına bağlı bir birliktir.[1][2][3] Merkezi, Azak Denizi kıyı bölgesindeki Mariupol şehridir.[4] Azak başlangıçta Mayıs 2014'te gönüllü bir milis birliği olarak kuruldu[5] ve o zamandan beri Donbass Savaşı'nda Rus ayrılıkçı güçleriyle savaşıyor. Haziran 2014'te Mariupol'u Rus yanlısı ayrılıkçılardan geri almak için ilk muharebe deneyimini yaşadı.[1] 12 Kasım 2014'te Azak, Ukrayna Ulusal Muhafızlarına dahil edildi ve o zamandan beri tüm üyeleri Ulusal Muhafızlarda görev yapan resmi askerlerdir.[6][7]

2014'te alay, işkence ve savaş suçları iddialarının yanı sıra neo-Nazi sempatisi[8][9] ve Neo-Nazi sembollerinin kullanılması,[10][11][12] gibi iddiaların ardından dikkatleri üzerine çekti. İlgili sembol, Wolfsangel'i içeren logodur,[13] 2. SS Panzer Tümeni Das Reich tarafından kullanılan Nazi sembollerinden biridir.[14] Azak temsilcileri, sembolün "Ulusal Fikir" sloganının kısaltması olduğunu söyledi (UkraynacaІдея Нації, romanizeIdeya Natsiyi) ve Nazizm ile herhangi bir bağlantıyı reddetti.[9] Mart 2015'te alaydan bir sözcü, birliğin yaklaşık %10-20'sinin neo-Naziler olduğunu söyledi.[15] Birleşik Devletler Kongresi tarafından kabul edilen 2018 tarihli Konsolide Ödenekler Yasası'ndaki bir hüküm, beyaz üstünlükçü ideolojisi temelinde Azak'a askeri yardımı engelledi; 2015 yılında, gruba yapılan benzer bir yardım yasağı Kongre tarafından bozuldu.[13][16] Alayın üyeleri 22 ülkeden geliyor ve çeşitli geçmişlere sahipler.[17][18] 2017 yılında alayın büyüklüğü 2500 üyeden fazla olarak tahmin edildi[19] fakat 2022'de 900 üye olarak tahmin edildi.[20]

2016 yılında, alayın gazileri ve Azak Sivil Kolordusu adlı bir sivil toplum örgütünün üyeleri, siyasi parti Ulusal Kolorduyu kurdu.[21] Birliğin ilk komutanı neo-Nazi örgütleri Sosyal-Ulusal Meclis ve Ukrayna Vatanseverinin başındaki aşırı sağcı milliyetçi Andriy Biletski oldu.[22][23] Azak, ilk günlerinde, Vasilkiv, Kiev, Ukrayna Vatanseveri şubesi ve Sağ Sektörün lideri Volodimir Şpara tarafından yönetilen İçişleri Bakanlığı'nın özel bir polis şirketiydi.[24][25][26]

Tarih[değiştir | kaynağı değiştir]

Özel Görevler Devriye Polisi[değiştir | kaynağı değiştir]

Azak Taburunun kökleri, FK Metalist Harkiv'in "Sect 82" adlı bir ultras grubuna dayanmaktadır (1982, grubun kuruluş yılıdır).[27] "Sect 82" (en azından Eylül 2013'e kadar) FC Spartak Moskova ultras ile müttefikti.[27] Şubat 2014'ün sonlarında, 2014 Ukrayna krizi sırasında Harkov'da ayrılıkçı bir hareketin aktif olduğu zamanlarda "Sect 82", Harkov'daki oblast bölgesel yönetim binasını işgal etti ve yerel bir "öz savunma gücü" olarak hizmet etti.[27] Kısa bir süre sonra, "Sect 82" temelinde "Doğu Kolordusu" adlı Özel Görevler Devriye Polisinin bir şirketi kuruldu.[27]

13 Nisan 2014'te İçişleri Bakanı Arsen Avakov, 12.000 kişiye kadar yeni paramiliter güçlerin oluşturulmasına izin veren bir kararname yayınladı.[28] "Doğu Kolordusu"nu omurga olarak kullanan Azak Taburu,[27][daha iyi kaynak gerekli] 5 Mayıs 2014'te Berdiansk'ta[29] beyaz bir milliyetçi tarafından kuruldu.[30][kim?] Azak, Özel Görevler Devriye Polisinin bir birimi olarak göreve başladı (İçişleri Bakanlığı tarafından düzenlenen gönüllü taburlar).[29]

Siyasi parti Ukrayna Vatanseverinin birçok üyesi tabura katıldı.[27][31] Taburun ilk patronları arasında Verkhovna Rada üyesi Oleh Liaşko, aşırı milliyetçi Dmitro Korçinski, işadamı Serhiy Taruta ve İçişleri Bakanı Avakov vardı.[27][32] Tabur daha sonra Gürcistan Silahlı Kuvvetlerinde deneyimli eğitmenler tarafından Kiev yakınlarında eğitim aldı.[27] Tabur, savaşa Mariupol'da başladı[1] ve kısa süreliğine Berdyansk'a taşındı.[33]

10 Haziran'da tabur, komutan yardımcısı Yaroslav Honçar'ı görevden aldı ve Honçar'ın Azak Taburundaki yağma ve sefahat hakkında eleştirici açıklamalar yapmasının ardından uzaklaştırdı.[34] İgor Mosiyçuk yeni komutan yardımcısı oldu.[35]

Haziran 2014'te Anton Heraşçenko (İçişleri Bakanı danışmanı), Azak Taburunun 400 kişilik bir güce sahip olmasının planlandığını ve gönüllülerin maaşının aylık 4300 grivna (360 $)[36] olacağını söyledi.[35] Sözleşmeli askerlere ayda 1505 grivna ödendi.[35]

11 Ağustos'ta Ukraynalı paraşütçüler tarafından desteklenen Azak Taburu, Marinka'yı Rus yanlısı isyancılardan ele geçirdi ve Donetsk'in banliyölerine girerek Donetsk Halk Cumhuriyeti savaşçılarıyla çatıştı.[37]

Eylül 2014'ün başlarında, Azak Taburu İkinci Mariupol Savaşı'na katıldı.[38] Azak komutanı Andriy Biletski, 5 Eylül'de üzerinde anlaşmaya varılan ateşkese ilişkin olarak, "Eğer bu taktiksel bir hamleyse yanlış bir şey yok... eğer Ukrayna toprağı konusunda ayrılıkçılarla bir anlaşmaya varma girişimiyse açıkçası bu bir ihanettir." dedi.[39]

Ulusal Muhafızlar[değiştir | kaynağı değiştir]

Eylül 2014'te, Azak Taburu bir taburdan bir alaya genişletildi ve Ukrayna Ulusal Muhafızlarına dahil oldu.[29][31] Birim, bu sırada kendisini siyasetten arındırmak için çalıştı: aşırı sağ liderliği ayrıldı ve bağlantılı aktivist örgütü Azov Sivil Kolordu ile birlikte çalışan Ulusal Kolordu siyasi partisini kurdu.[40]

Bu sıralarda alay, artan miktarda ağır silah tedarik etmeye başladı.[31] Azak Taburu, Ukrayna İçişleri Bakanı ve diğer kaynaklardan (Ukraynalı oligarklar olduğuna inanılan) fon aldı.[31] Yani gönüllülerine resmi olarak ayda 6000 grivna (316 $) ödenirken, gerçekte ise ayda yaklaşık 10.000 grivna (526 $) aldılar.[31] Nasyonal sosyalist "Ukrayna Vatanseveri" web siteleri erişime kapatıldı.[31]

Tarihler ve aktiviteler[değiştir | kaynağı değiştir]

  • 14 Ekim'de Azak Taburu askerleri, Sağ Sektör tarafından Kiev'de düzenlenen Ukrayna İsyan Ordusunun (UPA) 72. kuruluş yıldönümünü anmak için düzenlenen yürüyüşe katıldı.[41]
  • 31 Ekim 2014 tarihinde, Azak Taburu komutan yardımcısı Vadim Troyan, Kiev Oblastı polisinin başına atandı (bu polis gücünün Kiev şehri üzerinde yetkisi yoktur).[42]
  • 11 Kasım 2014'te, Azak Taburu resmen Ukrayna Ulusal Muhafızlarına dahil edildi.[29]
  • Mart 2015 sonu itibarıyla, ikinci bir ateşkes anlaşmasına (Minsk II) rağmen, Azak Taburu savaşa hazırlanmaya devam etti ve grup lideri ateşkesi "yatıştırma" olarak gördü.[31]
  • Ağustos 2015'te Ukrayna hükümeti, Azak Alayı da dahil olmak üzere tüm gönüllü taburlarını Mariupol çevresindeki ön hatlardan çekerek, onların yerine düzenli askeri birlikler kurdu.[43] Azak Alayı, Mariupol'un yaklaşık 40 kilometre güneybatısında, devrik Ukrayna Devlet Başkanı Viktor Yanukoviç'in eski sahil villası Urzuf'taki bir üsse taşındı.
  • 2015'ten itibaren Azak, çocukların ve gençlerin Ukrayna milliyetçiliği üzerine derslerle karışık dövüş eğitimi aldıkları yaz kampları düzenledi.[27][10]
  • 27 Nisan 2016'da, Oblast Valisi Miheil Saakaşvili'nin sosyal medyada sivillere yönelik bir dizi Rus yanlısı "titushki" saldırısı hakkında yazmasının ardından, alaydan 300 asker ve hafif zırhlı araç, kamu düzenini korumak için Odessa'ya gönderildi.[44] 2017 yılında alayın büyüklüğü 2500 üyeden fazla olarak tahmin edildi.[45]
  • Mart 2022'de Deutsche Welle, taburun Mariupol Kuşatması'nda Mariupol'u savunan birincil birim olduğunu bildirdi.[46] Tabur, iyi üretilmiş drone videoları ve askeri faaliyetlerinin diğer medyaları ile dikkat çekti.[8]

Siyaset[değiştir | kaynağı değiştir]

Parlamento faaliyeti[değiştir | kaynağı değiştir]

26 Ekim 2014 Ukrayna parlamento seçimlerinde tabur komutanı Andriy Biletski, Ukrayna parlamentosunda Kiev'in Obolon Rayon'unda bir seçim bölgesinde bağımsız aday olarak kazandı.[47][48][49] Biletski kendi seçim bölgesinde oyların %33,75'ini alarak kazandı ve onu %17,17 ile ikinci olan Vadim Stoylar izledi.[50] Biletski parlamentoda herhangi bir fraksiyona katılmadı.[51] Tabur üyesi Oleh Petrenko, aynı seçimde Çerkası'da bir seçim bölgesinde kazandıktan sonra, o zamanki iktidardaki Petro Poroshenko Bloku için milletvekili seçildi.[52] Petrenko kendi seçim bölgesinde oyların %41,15'ini alarak kazandı ve Valentina Jukovska %23,65 ile ikinci oldu.[50][53]

Ulusal Kolordu siyasi partisi[değiştir | kaynağı değiştir]

Eylül 2016'da Azak Taburunun kurucusu ve eski komutanı Andriy Biletski, yeni bir siyasi partiye liderlik edeceğini söyledi.[29] Ekim 2016'nın başlarında Biletski, yeni partinin Azak Taburu'nun ne isimlerini ne de sembollerini kullanmayacağını belirtti.[54] Ulusal Kolordu (Natsionalnyi Korpus) adlı bu siyasi parti, 14 Ekim 2016 tarihinde ilk kongresini gerçekleştirdi.[21][55] Delegeler, sonraki dört yıl boyunca partinin başına geçmek üzere Biletski'yi seçtiler.[21] Ulusal Birlik, Adalet Bakanlığı tarafından zaten kayıtlı olan "Ukrayna Vatanseveri" ulusal sosyal örgütüne (Patriot Ukrainy, 2015'ten önce "Sivil Hareket Dürüst İş" adındaydı, Chesni Spravy) dayanmaktadır.[21][56]

Ukrayna parlamentosu ve hükûmetindeki siyasi hırslar ve niyetler[değiştir | kaynağı değiştir]

Parti, Ukrayna devlet başkanına Ukrayna Silahlı Kuvvetleri Yüksek Komutanı ve hükümet başkanı olma yetkisi vererek yetkilerinin genişletilmesini savunuyor.[21] Ulusal Kolordu, Ukrayna'nın nükleer güç statüsünün eski haline getirilmesinden ve Ukrayna 1991'de bağımsız hale geldiğinde devlete ait olan işletmelerin kamulaştırılmasından yanadır.[21][57] Parti, Ukrayna'nın Rusya ile tüm bağlarını (diplomatik, ticari ve kültürel bağları) koparmasını istiyor.[21] Ukrayna'nın Avrupa Birliği'ne katılmasına ve Ukrayna'nın NATO'ya katılmasına karşıdır.[27] Ukrayna, Belarus, Polonya, Litvanya, Letonya, Estonya, Çek Cumhuriyeti ve Slovakya'nın dahil olacağı Baltık ve Karadeniz ülkeleri ile "Intermarium Birliği" oluşturmak istiyor.[21][27] Parti, silah taşıma hakkının genişletilmesini, vatana ihanet ve hükümet fonlarının yetkililer tarafından aşırı miktarda zimmete geçirilmesi nedeniyle Ukrayna'da idam cezasının geri getirilmesi hakkında kamuoyunda tartışma başlatmayı savunuyor.[21]

2019 Ukrayna parlamento seçimleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Ulusal Kolordu, 2019 Ukrayna parlamento seçimleri sırasında diğer üç sağ partiyle koalisyon kurdu, ancak Verkhovna Rada'ya herhangi bir aday seçemedi ve koalisyon, resmi parti statüsüne ulaşamadı çünkü toplam oyların yalnızca %2,15'ini kazandı. %5'lik seçim barajının altında kaldı.[58]

Uluslararası resepsiyon[değiştir | kaynağı değiştir]

ABD Silahları ve eğitimi[değiştir | kaynağı değiştir]

Mart 2015'te İçişleri Bakanı Arsen Avakov, Azak Alayının Amerika Birleşik Devletleri Ordusu birlikleri tarafından Korkusuz Muhafız Operasyonu eğitim görevinde eğitilecek ilk birimler arasında olacağını duyurdu.[59][60] Ancak ABD Eğitimi, 12 Haziran 2015'te ABD Temsilciler Meclisi'nin neo-Nazi geçmişi nedeniyle tabura yapılacak her türlü yardımı (silah ve eğitim dahil) engelleyen bir değişikliği kabul etmesiyle geri çekildi.[61]

Oylamadan sonra Kongre Üyesi John Conyers, Meclise teşekkür ederek şunları söyledi:

"Temsilciler Meclisinin dün gece ordumuzun itici neo-Nazi Azak Taburu üyelerini eğitmemesini sağlamak için yaptığım değişiklikleri, tehlikeli ve kolayca ticareti yapılan MANPAD'ları bu istikrarsız bölgelerden uzak tutmak için aldığım önlemleri oybirliğiyle kabul ettiği için minnettarım."[60]

Ancak, değişiklik daha sonra Kasım 2015'te, The Nation'ın "Meclis Savunma Ödenekleri Komitesinin Conyers-Yoho değişikliğini tasarı metninden çıkarmak için Pentagon'dan baskı gördüğünü" bildirmesiyle kaldırıldı.[62]

Azak, 20 Kasım 2017'de internet sitesinde bir basın açıklaması yayınladı ve 16 Kasım'da Amerika Birleşik Devletleri Silahlı Kuvvetleri ve Kanada Silahlı Kuvvetlerinden yabancı bir subay heyetiyle görüştüğünü belirtti.[63][üçüncül kaynak gerekli] Jacobin için yazan Branko Marcetic, Azak üyelerinin ABD ordusu ve NATO yetkilileriyle bir araya geldiklerinin görüntülendiğini söylüyor.[64]

ABD Demokratlarının, Taburun terör örgütü olarak listelemeyi istemesi[değiştir | kaynağı değiştir]

Ekim 2019'da, Demokrat Partiden ABD Temsilciler Meclisi üyeleri, Azak Taburu ve diğer iki aşırı sağ grubun ABD Dışişleri Bakanlığı tarafından bir Yabancı Terör Örgütü olarak sınıflandırılmasını talep etti ve Christchurch cami saldırları o son zamanlardaki aşırı sağcı şiddet eylemlerini gerekçe gösterdiler. Talep, Azak'ın Ukrayna'daki destekçilerinin protestolarına yol açtı.[65][66][67]

Liderlik ve organizasyon[değiştir | kaynağı değiştir]

Andriy Biletski, Temmuz 2014'te Mariupol yakınlarındaki bir devriyede taburun birimlerine liderlik ediyor.

Alayın ilk komutanı Andriy Biletski oldu.[8] Biletski, Azak'ı tabur boyutuna genişletmek için çalışırken kamuoyunun dikkatini çekmedi. 2014 yazında birimin komutasını devraldı. Ağustos 2014'te Ukrayna Devlet Başkanı Petro Poroşenko tarafından "Cesaret Nişanı" ile ödüllendirildi ve İçişleri Bakanlığı polis güçlerinde yarbay rütbesine terfi etti.[68] Biletski, 2014 Ukrayna parlamento seçimlerindeUkrayna parlamentosuna seçildikten sonra Ekim 2016'da taburdan ayrıldı (Ukraynalı seçilmiş milletvekilleri orduda veya poliste görevli olamazlar).[22][23]

16 Temmuz 2014 tarihli bir rapor, Azak Taburunun gücünü 300 kişi olarak belirledi.[2] Daha önceki bir raporda, 23 Haziran'da kadınlar da dahil olmak üzere yaklaşık 600 gönüllünün "Donbass" ve "Azak" taburlarına katılmak için yemin ettiği belirtildi.[69] Birim Mart 2015 itibarıyla 900 gönüllüyü içeriyordu.[70]

Tabur aslen "Siyahlı Adamlar" veya "Kara Kolordu" (Ukraynaca: "Chorny Korpus") lakaplıydı. Bu, Rus yanlısı kontrol noktalarına baskın yaparken tamamen siyah giysiler ve maskeler kullanmaları nedeniyle Rusya'nın Küçük Yeşil Adamlarına karşı bir tezat oluşturuyordu. Grubun, Ukraynalı bir milyarder ve iş dünyası oligarkı olan İhor Kolomoyskyi'den fon aldığı iddia ediliyor.[71]

Mevcut durum[değiştir | kaynağı değiştir]

Ukrayna, hem silahlı kuvvetlerle ilişkili Bölgesel Savunma Taburları hem de içişleri bakanlığına bağlı Özel Görevler Devriye Polisi olmak üzere tüm gönüllü taburlarını sırasıyla Ukrayna Silahlı Kuvvetleri ve Ulusal Muhafızların düzenli birimlerine dönüştürmeye karar verdi.[ne zaman?] Azak Ulusal Muhafızlara dahil oldu. Ukrayna hükümeti ayrıca Donbass cephesine yalnızca gönüllü birlikleri konuşlandırmayı seçti,[72] askere alınanların savaşa gönderilmeyeceğine söz verdi.

Ocak 2015'te Azak Taburu resmen bir alaya yükseltildi ve yapıları kesin bir şekil aldı. Seçim ve sınav için Kiev'de eski sanayi kompleksi "ATEK"te bir seferberlik merkezi ve eğitim tesisi kuruldu ve Ukrayna'nın dört bir yanından gelen gönüllülerden oluşan personel, ordunun seferberlik prosedürlerine oldukça benzer bir tarama ve inceleme sürecinden geçmek zorundalar.[73]

Acemi askerler daha sonra alayların muharebe birimlerine veya yoğun muharebe tatbikatları eğitimi aldıkları birliklere destek ve tedarik için atanırlar. Keşif ve Patlayıcı Mühimmat İmhası (PMİ) birimleri, Azak'ın seçkinleri olarak kabul edilir ve en deneyimli personel (tipik olarak, eski Ukrayna Ordusu özel kuvvetleri veya benzeri) tarafından yönetilir.[73]

2015 yılından bu yana, Tabur alay statüsüne yükseltildi ve "Azak" artık resmi olarak " Özel Harekat Müfrezesi" olarak adlandırılıyor ve muharebe görevleri keşif, karşı keşif, PMİ, tecrit ve özel silah operasyonlarına odaklanıyor. NGU'daki büyüklüğünün tek bölgesel savunma birimi olan alay, şu şekilde düzenlenmiştir:

  • Alay Karargahı
  • 1. Komando Taburu
  • 2. Komando Taburu (düzenleme aşamasında)
  • 5. Tank Taburu
  • Saha Topçu Bataryası
  • Keşif Birliği
  • Güvenlik Bölüğü
  • Mühendis Bölüğü
  • Bakım Bölüğü
  • Lojistik Bölüğü
  • Sinyal Müfrezesi
  • KBRN-savunma Müfrezesi
  • 4. (Eğitim) Taburu
    • Kiev Cephanelik Alayı
    • Mariupol Cephanelik Alayı
    • Berdyansk Cephanelik Alayı

Yabancı üyelik[değiştir | kaynağı değiştir]

The Daily Telegraph'a göre, Azak Taburunun aşırılık yanlısı siyaseti ve profesyonel İngilizce sosyal medya sayfaları, aralarında Brezilya, İtalya, Birleşik Krallık, Fransa, Amerika Birleşik Devletleri, Yunanistan, İspanya, Slovakya, Çek Cumhuriyeti, Rusya ve İskandinavya'dan[2][37] yabancı savaşçıları cezbetti.[2][74][75] Yaklaşık 50 Rus uyruklu kişi Azak Alayına üye.[76] Grup, Facebook'u Avrupa'daki diğer ülkelerden aşırı sağcı kişileri üye alımı için kullandı.[77] 2019'da, Facebook'un Tehlikeli Kişiler ve Kuruluşlar politikası uyarınca, gruba destek verilmesine izin verilmedi,[78] ancak bu 2022'deki Rusya'nın Ukrayna'yı işgali sırasında geçici olarak gevşetildi.[79]

Yaşları 20 ile 45 arasında değişen yaklaşık 20 Hırvat Azak Taburuna Ocak 2015'te katıldı.[80][81] Hırvatistan Dışişleri Bakanı Vesna Pusić'in Ukrayna'da Hırvat gönüllüler olduğunu doğrulamasının ardından, Rusya Dışişleri Bakanlığı Hırvatistan'ı vatandaşlarını silahlı çatışmadan geri çekmeye çağırdı. Pusić, Hırvatistan'ın Hırvat vatandaşlarının savaşa dahil olmasına karşı olduğunu söyledi ve onların özel inisiyatifiyle yola çıktıklarını ve Hırvatistan'ın onları eve getirmek için çalıştığını belirtti.[82] İçişleri Bakanı Ranko Ostojić, Hırvat gönüllülerin meşru Ukrayna hükümetinin yanında savaştığını ve Hırvat yasalarına göre herhangi bir suç işlemediklerini söyledi.[83]

İsveçli Azak gönüllüleri Mikael Skillt ve "Mikola"

2016 yılının sonlarında, Brezilyalı müfettişler, Azak Taburu için Brezilyalı aşırı sağ aktivistleri üye alımı planını ortaya çıkardı.[84][85]

Amerikan neo-nazi terörist grubu Atomwaffen Division üyeleri de Azak Taburuna katıldı.[86][87][88]

Minsk Ateşkes Anlaşmalarına göre, yabancı savaşçıların Ukrayna ordusunda görev yapmasına izin verilmiyor.[89] Fakat Minsk Ateşkes Anlaşmalarına rağmen, alayın hala yabancı savaşçıları var.[90] Aralarında eski bir İngiliz ordusu askeri olan Chris Garrett ve "Yunan" takma adı ile tanınan Yunan ordusu ve Fransız Yabancı Lejyonunun 33 yaşındaki eski bir askeri de bulunuyor.[90]

İnsan hakları ihlalleri ve savaş suçları[değiştir | kaynağı değiştir]

Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Yüksek Komiserliği (OHCHR) tarafından yayınlanan raporlar, Azak Taburunu toplu yağma, yasadışı gözaltı ve işkence gibi savaş suçlarıyla ilişkilendirdi.[91][92] Mart 2016 tarihli bir OHCHR raporu, örgütün "2014 yazından bugüne kadar Ukrayna silahlı kuvvetleri ve Azak Alayı tarafından Shirokine (Mariupol'un 31 km doğusunda) ve çevresinde düşmanlıkların yürütülmesi hakkında ayrıntılı bilgi topladığını belirtti. Eylül 2014 ile Şubat 2015 arasında sivillerin evlerinin toplu olarak yağmalandığı ve sivil bölgelerin hedef alındığı belgelendi."[91]

Başka bir OHCHR raporu, bir tecavüz ve işkence örneğini belgeledi ve şunları yazdı: "Ağustos-Eylül 2014'te zihinsel engelli bir adam, 'Azak' ve 'Donbass taburlarının (başka bir Ukrayna taburu) 8 ile 10 üyesi tarafından acımasız muamele, tecavüz ve diğer cinsel şiddet biçimlerine maruz kaldı. Kurbanın sağlığı daha sonra kötüleşti ve bir psikiyatri hastanesine kaldırıldı."[92] Ocak 2015 tarihli bir rapor, bir Donetsk Halk Cumhuriyeti destekçisinin gözaltına alındığını ve elektrik ve su banyosu ile işkence gördüğünü ve bunun sonucunda Rus yanlısı militanlar için casusluk yaptığını itiraf etmesine neden olduğunu belirtti.[92]

İdeoloji[değiştir | kaynağı değiştir]

Neo-Nazizm[değiştir | kaynağı değiştir]

Bir Wolfsangel ve Kara Güneş içeren amblem, Nazizm ile ilişkili iki sembol

Azak Taburu,[8][38] neo-Nazizm ile bağlantılı, neo-Nazi ve SS sembolleri ve kıyafetleri giyen ve neo-Nazi görüşlerini ifade eden üyeleri olan aşırı sağcı bir milis olarak tanımlanıyor.[37][12] Grubun ambleminde, Nazi Partisi tarafından benimsenen ve tarihi kurt tuzaklarından esinlenen bir Alman hanedan arması olan Wolfsangel[93][94] ve Kara Güneş[11][95][96] bulunuyor. Her ikisi de popüler neo-Nazi sembolleridir.[10][11][12] Azak askerlerinin üniformalarında Naziler ile bağlantılı semboller giydikleri gözlemlendi.[97] 2014'te Alman ZDF televizyon ağı, Azak savaşçılarının gamalı haç sembolleri ve "Hitler'in kötü şöhretli siyah üniformalı elit birliklerinin SS rünleri" ile kask takan görüntülerini gösterdi.[98] 2015 yılında, Polonyalı bir savaş muhabiri olan Marcin Ogdowski, Azak'ın eski tatil beldesi Majak'ta bulunan üslerinden birine erişim sağladı; Azak savaşçıları ona üniformalarındaki Nazi dövmelerinin yanı sıra Nazi amblemlerini de gösterdi.[8][99]

Azak'ın kurucu üyesi, neo-Nazi Sosyal-Ulusal Meclis (SUM) lideri Andriy Biletski, "dünyanın beyaz ırklarını hayatta kalmaları için son bir haçlı seferinde ... Semi liderliğindeki Untermenschen'e karşı bir haçlı seferi" dedi. Siyaset bilimci Richard Sakwa tarafından 1920'lerin ve 1930'ların ulusal bütünleşmeciliğine kadar izlenen bir ideolojidir.[100] Siyaset bilimci İvan Katçanovski, grubun ideolojisini Ukrayna Vatanseveri'ninkiyle karşılaştırdı ve şunları söyledi: "SUM/UV, aşırı milliyetçilik ve ırkçılıkla birlikte bir neo-Nazi ideolojisini savunuyor. Aynısı Azak taburunun üyeleri ve birçok futbol ultrası ve bu oluşumda görev yapan diğerleri için de geçerlidir."[101]

Shaun Walker The Guardian'da, "[Azak'ın] üyelerinin çoğunun neo-Nazi gruplarla bağlantıları olduğunu ve onların neo-Nazi olduğu fikrine gülenlerin bile en inandırıcı inkarları vermediğini" yazdı ve savaşçılar arasında gamalı haç dövmeleri olduğunu ve "nasyonal sosyalist" olduğunu iddia eden birini gerekçe göstererdi.[12] The Daily Beast'e göre, grubun bazı üyeleri "neo-Naziler, beyaz üstünlükçüler ve bariz Yahudi aleyhtarı"[66] ve "farklı üyelerin sayısız gamalı haç dövmesi ve miğferlerine çizilen gamalı haçlar veya SS işaretleri ile savaşa girme eğilimleri, grubun diğer üyelerinin herhangi bir neo-Nazi bağlantısını makul bir şekilde inkar etmelerini çok zorlaştırıyor."[102] Araştırmacı bir gazeteci grubu olan Bellingcat, Azak hareketi ile Amerikan beyaz üstünlükçü grupları arasındaki bağların izini sürdü.[8]

Azak Taburu Amblemi, Himmler'in Nazi Almanyası'nın özel askeri birimi olan Schutzstaffel'in (SS) ters çevrilmiş sembolü ve aynı dönemin ezoterik ve gizli bir sembolü olan Kara Güneş gibi Nazi dönemi sembollerinin bir birleşimidir. İlginçtir ki Ukrayna'nın ulusal amblemi olan "Тризуб" (Trident) bu ikisinin altında ve çok daha küçük boyuttadır.

Lev Golinkin The Nation'da "Yevromaydan sonrası Ukrayna, silahlı kuvvetlerinde neo-Nazi oluşumuna sahip dünyadaki tek ulus" diye yazdı.[103] Foreign Policy'den Michael Colborne, grubun ideolojisi ve sembolizmi ile 2019 Christchurch cami saldırısı arasındaki benzerlikleri ve grubun Amerikan aşırı sağcılarını üye olarak alma çabalarını öne sürerek, bunu "küresel hırsları" olan "tehlikeli neo-Nazi dostu aşırılık yanlısı bir hareket" olarak nitelendirdi.[67] Atlantic Council'den bir makalesinde Bellingcat'ten Oleskiy Kuzmenko, geniş çapta kabul gören bu aşırı sağ bağlantıların Ukrayna'nın uluslararası itibarını önemli ölçüde zedelediğini ve düşmanca anlatılara karşı bir güvenlik açığı oluşturduğunu yazdı.[8][104]

Birimin sözcüsü, askere alınanların "sadece %10-20'sinin" neo-Nazi olduğunu ve bir komutanın neo-Nazi ideolojisini yanlış yönlendirilmiş gençlere atfettiğini söyledi.[70] Birim üyeleri, ters çevrilmiş Wolfsangel'in Nazizm ile bağlantılı olmaktan ziyade, Ukraynaca "birleşik ulus"[12][42] veya "ulusal fikir" (UkraynacaІдея Нації İdeya Natsii) kelimelerini temsil ettiğini belirtti.[12][94][a]

Haziran 2015'te Kanada savunma bakanı, Kanada kuvvetlerinin Azak Taburuna eğitim veya destek sağlamayacağını açıkladı.[105] 2018'de ABD Temsilciler Meclisi, neo-Nazi bağlantılarını öne sürerek Azak üyelerinin Amerikan güçleri tarafından eğitilmesini engelleyen bir hükmü kabul etti. Meclis daha önce 2014 ve 2017 yılları arasında Azak'ın desteğini yasaklayan değişiklikleri kabul etmişti, ancak Pentagonun baskısı nedeniyle değişiklikler sessizce kaldırıldı.[16][106][107] Bu, yasağın kaldırılmasının Ukrayna'da Holokost inkarı tehlikesinin altını çizdiğini belirten Simon Wiesenthal Merkezi tarafından protesto edildi.[107]

Antisemitizm ile bağlantısı[değiştir | kaynağı değiştir]

40'tan fazla İsrailli insan hakları aktivisti, İsrail'in bu silahların bir kısmının sağcı Azak milislerinin eline geçtiğini bilerek Ukrayna hükümetine askeri tarzda Tavor ve Negev otomatik silahları sattığını öne sürerek Ukrayna'ya silah satışını durdurmak için bir dilekçe imzaladı.[108]

Grubun antisemitik olduğu yönündeki suçlamalara rağmen, Ukrayna'daki Yahudi cemaatinin bazı üyeleri Azak Taburunu destekliyor ve Tabura hizmet ediyor. En önde gelen üyelerinden biri, Kiev'deki 2013 Yevromaydan protestoları sırasında "Yüzlerce Yahudi"nin lideri olan Nathan Khazin.[109] Andriy Biletski bir röportajında, Ukrayna'nın kalkınmasında İsrail ve Japonya'yı rol model olarak gördüğünü açıkladı.[110]

Slav paganizmi[değiştir | kaynağı değiştir]

Azak askerlerinin çoğu, Ukraynalı milliyetçi bir Rodnovery tipinin (Slav Yerli İnancı) takipçileridir ve bu tür sembolizmlerini (gamalı haçın bir varyasyonu kolovrat sembolü gibi) buradan alırlar. Ayrıca, Mariupol'da Perun'a adanan biri de dahil olmak üzere, dini törenleri için Rodnover türbeleri kurdular.[111]

Azak hareketi[değiştir | kaynağı değiştir]

Azak Sivil Kolordusu[değiştir | kaynağı değiştir]

2015 baharında, Azak gönüllü taburunun gazileri, "siyasi ve sosyal mücadele" amacıyla, askeri olmayan bir sivil toplum örgütü olan Azak Sivil Kolordusunun (Tsyvilnyi Korpus "Azov") çekirdeğini oluşturdu.[112][21] Ulusal Kolordu siyasi partisi ile ilişkilidir. 2016 yılında Sivil Kolordu Azak üyeleri Kiev'de bir sosyal merkez "Kazak Evi" kurdu.[kaynak belirtilmeli]

Ulusal Milisler[değiştir | kaynağı değiştir]

2017 yılında, Azak hareketiyle yakından bağlantılı olan Ulusal Milisler (Natsionalni Druzhyny) adlı bir paramiliter grup kuruldu. Belirtilen amacı, Ukrayna yasalarına göre izin verilen kolluk kuvvetlerine yardımcı olmaktı ve sokak devriyeleri gerçekleştirdi.[113][114] Mart 2019'da üyeliğinin "1000-5000" arası olduğu bildirildi.[115]

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Notlar[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Ukrayna'nın tarihi "N" harfi, 18. yüzyılın başlarında I. Petro tarafından Sivil Alfabe'nin kabul edilmesiyle, "n" ses birimi için Rusçadaki "H" harfiyle değiştirildi.[kaynak belirtilmeli]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ a b c Pancevski (11 Mayıs 2014). "Kiev lets loose Men in Black". The Sunday Times. Londra. 14 Şubat 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Nisan 2018. 
  2. ^ a b c d "Ukraine conflict: 'White power' warrior from Sweden". BBC News. 16 Temmuz 2014. 28 Şubat 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Haziran 2018. 
  3. ^ Golinkin (22 Şubat 2019). "Neo-Nazis and the Far Right Are On the March in Ukraine". The Nation. 1 Mart 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Nisan 2021. Post-Maidan Ukraine is the world's only nation to have a neo-Nazi formation in its armed forces. The Azov Battalion was initially formed out of the neo-Nazi gang Patriot of Ukraine. Andriy Biletsky, the gang's leader who became Azov's commander, once wrote that Ukraine's mission is to 'lead the White Races of the world in a final crusade...against the Semite-led Untermenschen.' 
  4. ^ "The separatists fired on a bus with fighters of the "AZOV" special police battalion". National Police of Ukraine. 7 Mayıs 2014. 12 Nisan 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Nisan 2018. 
  5. ^ Lazaredes (23 Mart 2015). "Ukraine crisis: Inside the Mariupol base of the controversial Azov battalion". ABC News. Sidney. 15 Şubat 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Nisan 2020. 
  6. ^ "Роз'яснення щодо статусу спецпідрозділу «Азов»" [Clarification as to the status of Special Forces 'Azov']. ngu.gov.ua (Ukraynaca). 23 Nisan 2015. 9 Temmuz 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Haziran 2016. 
  7. ^ "How a Far-Right Battalion Became a Part of Ukraine's National Guard". Vice. 16 Şubat 2022. 6 Mart 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Mart 2022. 
  8. ^ a b c d e f g "Inside Azov, the neo-Nazi brigade killing Russian generals and playing a PR game in the Ukraine war". The Daily Telegraph. 18 Mart 2022. 18 Mart 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Mart 2022. 
  9. ^ a b РБК-Україна (22 June 2015), Комбат "Азова" заперечує зв'язок символіки батальйону з нацизмом. 5 Aralık 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (Ukraynaca)
  10. ^ a b c Driebergen (11 Ekim 2016). "Campfire Songs and Kalashnikovs". Foreign Policy. 30 Aralık 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  11. ^ a b c Luhn (30 Ağustos 2014). "Preparing for War With Ukraine's Fascist Defenders of Freedom". Foreign Policy. 29 Ağustos 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Mart 2017. 
  12. ^ a b c d e f Walker (10 Eylül 2014). "Azov fighters are Ukraine's greatest weapon and may be its greatest threat". The Guardian. 10 Eylül 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  13. ^ a b Carden (14 Ocak 2016). "Congress Has Removed a Ban on Funding Neo-Nazis From Its Year-End Spending Bill". The Nation. 28 Şubat 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Mayıs 2021. ... neo-Nazi groups, such as the Azov Battalion. 
  14. ^ "Ucraina, deputato invita capo del battaglione neonazista Azov al Parlamento Ue". eunews.it (İtalyanca). 1 Ağustos 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. a formation of clear neo-Nazi inspiration, whose symbol is the Wolfsangel, Nazi icon of the 2. SS-Panzer-Division "Das Reich" 
  15. ^ Pugliese (26 Haziran 2015). "Ukrainian unit accused of Neo-Nazi links wants Canada's help". Ottawa Citizen. 1 Temmuz 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 20 Aralık 2017. 
  16. ^ a b "Congress bans arms to Ukraine militia linked to neo-Nazis". The Hill. 27 Mart 2018. 27 Şubat 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Mayıs 2021. Ro Khanna: the recently passed omnibus prevents the U.S. from providing arms and training assistance to the neo-Nazi Azov Battalion. 
  17. ^ "How a Swedish Sniper Found Redemption in the Ukraine War". dailysignal.com. 10 Ağustos 2015. 2 Kasım 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Nisan 2018. But the overwhelming majority of Azov soldiers say they're fighting for Ukraine's sovereignty and to repel what they call a 'Russian invasion' of their homeland. Those with far-right convictions live and fight side-by-side soldiers from 22 countries and various backgrounds, including Arabs, Russians, and Americans—as well as Christians, Muslims, and Jews. 
  18. ^ Червоненко (14 Mayıs 2018). "Антисемитизм или манипуляция: усиливается ли притеснение евреев в Украине?". BBC. 22 Mart 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Ekim 2019. 
  19. ^ "Deutsche heuern bei rechtsextremem ukrainischen Bataillon an". spiegel.de. 11 Kasım 2017. 21 Şubat 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 1 Mart 2022. 
  20. ^ "Profile: Who are Ukraine's far-right Azov regiment?". Al Jazeera. 3 Mart 2022. 2 Mart 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Mart 2022. 
  21. ^ a b c d e f g h i j "Volunteer battalion Azov members and former members create National Corps political party". en.interfax.com.ua. 14 Ekim 2016. 8 Şubat 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi.  Kaynak hatası: Geçersiz <ref> etiketi: "PPNC141016" adı farklı içerikte birden fazla tanımlanmış (Bkz: Kaynak gösterme)
  22. ^ a b (Ukraynaca) Andriy Biletsky: Avakov – man system, but the system I think is negative 21 Eylül 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Ukrayinska Pravda (18 October 2016)
  23. ^ a b (Ukraynaca) The former leader of "Azov" Beletsky declared only salary and $ 5,000 19 Ekim 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Ukrayinska Pravda (30 October 2016)
  24. ^ (Ukraynaca) Павєл Шеремет. Командир батальйону "Азов": Найстрашніша помилка влади – політичні переговори з сепаратистами 5 Aralık 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Українська правда (Ukrainian pravda), 17 June 2014.
  25. ^ (Ukraynaca) Володимир Шпара очолив «Правий сектор» в місті Васильків та Васильківському районі[ölü/kırık bağlantı], The Right Sector press-service, 26 March 2014.
  26. ^ (Rusça) Командир батальона "Азов" Владимир Шпара: "Мы ришли не за властью, а защищать свою Родину" 1 Temmuz 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., 12 June 2014.
  27. ^ a b c d e f g h i j k (Ukraynaca) "We are trying to come to power through elections, but we have all sorts of possibilities" – as "Azov" becomes party 19 Şubat 2018 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Hromadske.TV (13 October 2016)
  28. ^ (Rusça) Для урегулирования ситуация на Юго-Востоке МВД создает спецподразделения по охране общественного порядка 4 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Arena.in.ua, 15 April 2014.
  29. ^ a b c d e "Azov regiment announces creation of own party". UNIAN. 16 Eylül 2016. 17 Eylül 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Kasım 2016. 
  30. ^ Hoyle (5 Eylül 2014). "Neo-Nazis give Kiev a last line of defence in the east". The Times. Mariupol. 27 Aralık 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Aralık 2016. 
  31. ^ a b c d e f g Baczynska (25 Mart 2015). "Ukrainian battalion gears up for more fighting". Reuters. 24 Ocak 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Haziran 2015. .

    This gives an exchange rate of 19.0000 hryvnia = $1.
  32. ^ Nemtsova (27 Mayıs 2014). "War and Murder in Eastern Ukraine". The Daily Beast. 14 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Kasım 2016. 
  33. ^ Azov Battalion announced signing of new warriors 5 Aralık 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., TSN News, 20 May 2014.
  34. ^ ""Азов" відхрестився від критика АТО Ярослава Гончара". Channel 5. 10 Haziran 2014. 5 Aralık 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 1 Kasım 2015. 
  35. ^ a b c "Reinforcements for the Azov Battalion". euromaidanpress.com. 24 Haziran 2014. 5 Aralık 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Haziran 2014. 
  36. ^ UAH to USD Chart, 23 Jul 2013 00:00 UTC – 22 Jul 2018 11:20 UTC, 21 Ocak 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi, erişim tarihi: 22 Temmuz 2018  This gives an exchange rate of $0.08409 per hryvnia (11.892 hryvnia = $1) for 25 June 2014.
  37. ^ a b c Parfitt (11 Ağustos 2014). "Ukraine crisis: the neo-Nazi brigade fighting pro-Russian separatists". The Daily Telegraph. 11 Ağustos 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Ağustos 2014. 
  38. ^ a b Fergal Keane (5 Eylül 2014). "Ukraine crisis: Heavy shelling in hours before ceasefire". BBC. 29 Ocak 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Eylül 2014. 
  39. ^ "Ukraine crisis: Ceasefire is 'largely holding'". BBC. 6 Eylül 2014. 6 Eylül 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Eylül 2014. 
  40. ^ "Why Azov should not be designated a foreign terrorist organization". Atlantic Council (İngilizce). 24 Şubat 2020. 2 Haziran 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 1 Haziran 2021. 
  41. ^ "Right Sector, Azov Battalion march to commemorate the Ukrainian Insurgent Army". KyivPost. 15 Ekim 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Şubat 2015. 
  42. ^ a b Ian Bateson (3 Aralık 2014). "Former Azov battalion leader works to clean up Kyiv regional police, his image". Kyiv Post. 3 Aralık 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 30 Ekim 2015. 
  43. ^ Nolan Peterson. "Putin's War: Regular and Volunteer Ukrainian Troops Vie in Mariupol" 26 Eylül 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Newsweek, 29 August 2015.
  44. ^ "Combating Terrorism Center At West Point" [At least 300 fighters for the "Azov" regiment have arrived in Odessa]. Pravda.com.ua (Ukraynaca). 27 Nisan 2016. 2 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Haziran 2016. 
  45. ^ "Deutsche heuern bei rechtsextremem ukrainischen Bataillon an". spiegel.de. 11 Kasım 2017. 21 Şubat 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 1 Mart 2022. 
  46. ^ Goncharenko, Roman (16 Mart 2022). "The Azov Battalion: Extremists defending Mariupol". Deutsche Welle. 23 Mart 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Mart 2022. 
  47. ^ Steve Rosenberg (24 Ekim 2014). "Ukraine election: Land of chaos and courage". BBC. 7 Temmuz 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Ekim 2014. 
  48. ^ Sonne (24 Ekim 2014). "Ukraine Government Heralds Election, But Not All Voters Feel Inspired". wsj.com. 7 Aralık 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Haziran 2016. 
  49. ^ Ishchenko (13 Kasım 2014). "Ukraine has ignored the far right for too long – it must wake up to the danger". theguardian.com. 13 Kasım 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  50. ^ a b "Extraordinary parliamentary election on 26.10.2014: Data on vote counting at precincts within single-mandate districts". Central Election Commission of Ukraine. 26 Ekim 2014. 29 Ekim 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  51. ^ (Ukraynaca) profile 15 Nisan 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., on the official website of the Ukrainian parliament
  52. ^ (Ukraynaca) Full list of newly elected People's Deputies 7 Aralık 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Televiziyna Sluzhba Novyn (12 November 2014)
  53. ^ "Одномандатный избирательный округ № 22" [Parliamentary elections: Candidates for the majority constituencies: single-mandate constituency No. 22] (Ukraynaca). RBK Ukraine. 5 Aralık 2014. 5 Aralık 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  54. ^ (Rusça) Ukrainian battalion "Azov" created his own political party 16 Ekim 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., RBC Information Systems (12 October 2016)
  55. ^ (Ukraynaca) "Azov" creates a political party 12 Ekim 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Ukrayinska Pravda (12 October 2016)
  56. ^ (Ukraynaca) "Azov" created a party who wants to restore the nuclear potential and legalization of firearms 18 Ekim 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Ukrayinska Pravda (14 October 2016)
  57. ^ "In Ukraine, Ultranationalist Militia Strikes Fear In Some Quarters". rferl.org. 7 Mart 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Mart 2022. 
  58. ^ CEC counts 100 percent of vote in Ukraine's parliamentary elections 21 Aralık 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Ukrinform (26 July 2019) (Rusça) Results of the extraordinary elections of the People's Deputies of Ukraine 2019 19 Kasım 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Ukrayinska Pravda (21 July 2019)
  59. ^ "US forces to hold exercises in Ukraine". Huffington Post. 31 Mart 2015. 20 Haziran 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 20 Haziran 2015. 
  60. ^ a b "U.S. House Passes 3 Amendments By Rep. Conyers To Defense Spending Bill To Protect Civilians From Dangers Of Arming and Training Foreign Forces". US House of Representatives. 11 Haziran 2015. 17 Kasım 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 20 Haziran 2015. 
  61. ^ Carden (12 Haziran 2015). "Why Is Washington Still Pushing for War With Russia?". The Nation. 18 Ağustos 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Haziran 2015. 
  62. ^ Carden (14 Ocak 2016). "Congress Has Removed a Ban on Funding Neo-Nazis From Its Year-End Spending Bill". The Nation (İngilizce). ISSN 0027-8378. 28 Şubat 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Ocak 2020. 
  63. ^ "До полку АЗОВ завітала багатонаціональна інспекційна група". 20 Kasım 2017. 14 Nisan 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Nisan 2018. 
  64. ^ Marcetic (15 Ocak 2022). "The CIA May Be Breeding Nazi Terror in Ukraine". Jacobin. 11 Mart 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Mart 2022. 
  65. ^ Owen (16 Ekim 2019). "House Democrats Just Demanded These Neo-Nazi Groups Be Prosecuted as International Terrorists". Vice News. 22 Nisan 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Nisan 2020. 
  66. ^ a b Nemtsova (15 Kasım 2019). "Ukraine's Anti-Russia Azov Battalion: 'Minutemen' or Neo-Nazi Terrorists?". The Daily Beast. 25 Mart 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Nisan 2020. 
  67. ^ a b Colborne (1 Kasım 2019). "U.S. Congress Accidentally Boosted Ukraine's Far-Right". Foreign Policy. 5 Mayıs 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Nisan 2020. 
  68. ^ "УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ № 631/2014" [DECREE OF THE PRESIDENT OF UKRAINE: № 631/2014 On awarding state decorations of Ukraine] (Ukraynaca). 2 Ağustos 2014. 6 Ağustos 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  69. ^ Will Stewart and Sara Malm. Ukraine's women sign up to fight as top politician claims number of children killed is 'ten times higher than official toll', UK Newsday, 23 June 2014.
  70. ^ a b Dorell (10 Mart 2015). "Volunteer Ukrainian unit includes Nazis". USA Today. 22 Kasım 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 25 Haziran 2015. Andriy Diachenko, a spokesman for the Azov Brigade, said only 10% to 20% of the group's members are Nazis 
  71. ^ "Ukraine: Batallion Backed by Jewish Billionaire Sent to Fight Pro-Russian Militias". The Algemeiner. 14 Haziran 2014. 24 Şubat 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Şubat 2020. 
  72. ^ "Ukrainian Military Personnel: Volunteers". Global Security Org. 4 Ağustos 2015. 27 Aralık 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Kasım 2016. 
  73. ^ a b Peterson (21 Nisan 2015). "A Ukrainian National Guard Unit Trains to 'Fight to the Death'". NewsWeek. 4 Temmuz 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Temmuz 2015. 
  74. ^ Swedish neo-Nazis join fight in Ukraine 10 Ağustos 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., The Local Sweden, 30 July 2014.
  75. ^ "Note to Ukraine: Stop Whitewashing the Political Record". The Huffington Post. 23 Ocak 2015. 16 Şubat 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Şubat 2015. 
  76. ^ Sukhov (24 Nisan 2015). "Foreigners Who Fight And Die For Ukraine: Russians join Ukrainians to battle Kremlin in Donbas". Kyiv Post. 27 Nisan 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  77. ^ Shuster (7 Ocak 2021). "How a White-Supremacist Militia Uses Facebook to Radicalize and Train New Members". Time. 28 Şubat 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 28 Şubat 2022. 
  78. ^ "Facebook 'Bans' Ukrainian Far-Right Group Over 'Hate Speech' -- But Getting Rid Of It Isn't Easy". RadioFreeEurope/RadioLiberty. 26 Şubat 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Şubat 2022. 
  79. ^ "Facebook Allows Praise of Neo-Nazi Ukrainian Battalion If It Fights Russian Invasion". The Intercept. 24 Şubat 2022. 26 Şubat 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Şubat 2022. 
  80. ^ Kristović (11 Şubat 2015). "Dao sam otkaz, ostavio ženu i djecu te krenuo pomoći Ukrajincima". Večernji list (Hırvatça). 13 Şubat 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Şubat 2015. 
  81. ^ "Balkan Citizens Fight in Ukraine and Syria". 26 Haziran 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Haziran 2015. 
  82. ^ Krnić (14 Şubat 2015). "Otkrivamo zašto je Putin ljut samo na Hrvate: naredba je – zapovjednika iz "Azova" uhvatiti živog!". Slobodna Dalmacija (Hırvatça). 15 Şubat 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Şubat 2015. 
  83. ^ "Pusić: Ima hrvatskih vojnika koji su se priključili ukrajinskoj vojsci" (Hırvatça). Index.hr. 11 Şubat 2015. 2 Nisan 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 1 Mart 2015. 
  84. ^ Leahy (10 Ocak 2017). "Brazil neo-Nazi claim tests myth of racial harmony". Financial Times. 29 Haziran 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Nisan 2018. 
  85. ^ "Brazilian Neo-Nazis Recruited to Fight pro-Russian Rebels in Ukraine". Haaretz (İngilizce). 2017. 29 Haziran 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Temmuz 2018. 
  86. ^ "Ukraine Deported Two American Members Of A Neo-Nazi Group Who Tried To Join A Far-Right Military Unit For "Combat Experience"". Buzzfeed. 8 Ekim 2020. 27 Şubat 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Şubat 2022. 
  87. ^ "Transnational White Terror: Exposing Atomwaffen And The Iron March Networks". Bellingcat. 20 Aralık 2019. 20 Aralık 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 20 Aralık 2019. 
  88. ^ ""Defend the White Race": American Extremists Being Co-Opted by Ukraine's Far-Right". Bellingcat. 14 Haziran 2019. 4 Nisan 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Nisan 2019. 
  89. ^ Karatnycky (19 Şubat 2015). "A Closer Look at the Ukraine Cease-Fire Agreement". The New York Times. 1 Aralık 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Aralık 2016. 
  90. ^ a b "Meet the European Fighters Who Have Gone to War in Ukraine". VICE. 8 Kasım 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Ekim 2015. 
  91. ^ a b "Report on the human rights situation in Ukraine 16 November 2015 to 15 February 2016" (PDF). Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights. February 2016. 6 Mart 2016 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Kasım 2016. 
  92. ^ a b c "Report on the human rights situation in Ukraine 16 February to 15 May 2016" (PDF). Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights. May 2016. 17 Mayıs 2017 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Kasım 2016. 
  93. ^ Golinkin (9 Kasım 2017). "The reality of neo-Nazis in Ukraine is far from Kremlin propaganda". The Hill. 19 Temmuz 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2019. 
  94. ^ a b Miller (14 Kasım 2018). "Azov, Ukraine's Most Prominent Ultranationalist Group, Sets Its Sights On U.S., Europe". RadioFreeEurope/RadioLiberty. Prag. 3 Ağustos 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2019. 
  95. ^ "USA nie będą szkolić batalionu Azow". Altair.com.pl (Lehçe). 13 Haziran 2015. 15 Haziran 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Haziran 2015. 
  96. ^ Hinz (14 Ağustos 2014). "Schmutziger Kampf in der Ukraine: Neonazis im Dienst der Regierung" [Dirty war in Ukraine: neo-Nazis in service of the government]. Focus Online (Almanca). 17 Ekim 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Haziran 2016. 
  97. ^ "Ukrainian soldiers seen wearing helmets with Nazi swastika and SS symbols". Haaretz. 9 Eylül 2014. 7 Kasım 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Haziran 2015. 
  98. ^ "German TV Shows Nazi Symbols on Helmets of Ukraine Soldiers". NBC News. 9 Eylül 2014. 25 Ocak 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Haziran 2016. 
  99. ^ "Chłopcy z 'Azowa' bronią Mariupola. Ukrainy, Europy i… białej rasy" [The boys from 'Azov' defend Mariupol. Ukraine, Europe and… the white race]. Interia (Lehçe). 8 Temmuz 2015. 13 Temmuz 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 1 Kasım 2015. 
  100. ^ Frontline Ukraine: Crisis in the Borderlands. I.B.Tauris. 18 Aralık 2014. s. 158. ISBN 978-0-85773-804-2. 19 Aralık 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Haziran 2016. 
  101. ^ Katchanovski (19 Haziran 2014). "My Interview with the Radio Sweden Concerning the Azov Battalion in Ukraine". academia.edu. 29 Ekim 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Haziran 2016. 
  102. ^ Cathcart (14 Nisan 2017). "How Many Neo-Nazis Is the U.S. Backing in Ukraine?". The Daily Beast. 20 Mart 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Nisan 2020. 
  103. ^ Golinkin (22 Şubat 2019). "Neo-Nazis and the Far Right Are On the March in Ukraine". The Nation. 1 Mart 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Nisan 2021. Post-Maidan Ukraine is the world’s only nation to have a neo-Nazi formation in its armed forces. The Azov Battalion was initially formed out of the neo-Nazi gang Patriot of Ukraine. Andriy Biletsky, the gang’s leader who became Azov’s commander, once wrote that Ukraine’s mission is to “lead the White Races of the world in a final crusade…against the Semite-led Untermenschen.” 
  104. ^ Kuzmenko, Oleksiy (19 Mart 2020). "The Azov Regiment has not depoliticized". Atlantic Council. 19 Mart 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Mart 2022. 
  105. ^ Brewster (26 Haziran 2015). "No training for Azov regiment: Kenney". Kiev, Ukraine: The Canadian Press. 7 Ağustos 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Haziran 2015. 
  106. ^ "US lifts ban on funding 'neo-Nazi' Ukrainian militia". The Jerusalem Post. 7 Temmuz 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Temmuz 2018. 
  107. ^ a b Sokol (18 Ocak 2016). "US lifts ban on funding 'neo-Nazi' Ukrainian militia". Jerusalem Post. 22 Ocak 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Haziran 2016. 
  108. ^ "Rights Groups Demand Israel Stop Arming neo-Nazis in Ukraine". Haaretz (İngilizce). 13 Aralık 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Aralık 2021. 
  109. ^ Червоненко (14 Mayıs 2018). "Антисемитизм или манипуляция: усиливается ли притеснение евреев в Украине?" [Anti-Semitism or Manipulation: Is Jewish Oppression Intensified in Ukraine?]. BBC News (Ukraynaca). 22 Mart 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Ekim 2019. 
  110. ^ "Билецкий: Половина людей, которые воевали за Украину, разговаривает на русском языке" (Rusça). gordonua.com. 20 Kasım 2018. 19 Ekim 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Ekim 2019. 
  111. ^ "Кровавые жертвоприношения "Азова" в Донбассе: мракобесие захватило Мариуполь - зачем в городе возвели капище Перуна?" [Bloody sacrifices of "Azov" in Donbass: Obscurantism seized Mariupol - why in the city they erected a temple of Perun?]. Новостное агентство Харькова (Kharkiv News Agency). 3 Ağustos 2017. 4 Aralık 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Aralık 2017. 
  112. ^ (Ukraynaca) "Azov" become party 12 Kasım 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., gazeta.ua (28 May 2016)
  113. ^ Bennetts (13 Mart 2018). "Ukraine's National Militia: 'We're not neo-Nazis, we just want to make our country better'". The Guardian. 31 Mart 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Mart 2018. 
  114. ^ Fisher (4 Nisan 2018). "Ukraine: On patrol with the far-right National Militia". BBC News. 8 Mart 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Nisan 2018. 
  115. ^ Deputized As Election Monitors, Ukrainian Ultranationalists 'Ready To Punch' Violators 11 Mart 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Radio Free Europe (7 March 2019)

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]