Ana Türk dili

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Şuraya atla: kullan, ara

Ana Türk dili veya Ana Türkçe varlığı ve yapısı kuramsal olarak oluşturulan, Ana Altay dilinden gelişen ilk dil koludur. Ana Türkçe de kaynaklandığı Ana Altay DiӀi gibi hipotetiktir, yazılı belgeleri henüz bulunmamıştır veya yoktur. Bu dil döneminde Türk dilinin, Moğol, Mançu-Tunguz, Kore ve Japon dilleri ile daha çok ortaklıklara sahip olduğu belirtilir.

Ana Türk dili, hayat süresi içinde çivi yazılı Sümerce tabletlerdeki alıntı kelimeler[1] şeklinde bilinen ilk örneklerine rastlanan ve günümüze daha yakın tarihlerde coğrafya olarak Moğolistan ve Çin içlerinden Avrupa’nın ortalarına, Sibirya’dan Hindistan ve Kuzey Afrika sahasına kadar yayılmış olan bir dildir.

Tarih[değiştir | kaynağı değiştir]

Coğrafyası kesin olmayan Ana Türkçe için çoklukla Avrasya sahası düşünülmektedir. Teoriler bu yöndedir. Bu dönemde sonrasında doğal ve siyasi göçler, yerleşim kurmalar gibi sebeplerle birbirinden uzaklaşacak olan Türk boylarının birlikte yaşamış oldukları düşünülür.

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Osman Nedim Tuna, Sümer ve Türk Dillerinin Tarihî İlgisi ve Türk Dilinin Yaşı Meselesi, Türk Dil Kurumu Yayınları, Ankara 1997, s. 49. ISBN 975-16-0249-1