İsviçre'de enerji

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla

İsviçre'de enerji sektörü Avrupa'nın diğer gelişmiş ülkelerine benzer özelliklere sahiptir. 2017 yılındaki enerji tüketimi 849.790 Terajoule (TJ)'dür. Hidroelektrik ve biyoyakıt enerji kaynakları dışında fazla yakıt kaynakları yoktur. Petrol, gaz ve nükleer yakıtlar ülke dışından ithal edilir. Toplam ihtiyacın sadece % 15'i yerel kaynaklardan karşılanır.[1]

Enerji tüketiminin gelişimi[değiştir | kaynağı değiştir]

İsviçre'nin enerji ekonomisi, 1850'ye kadar süren bir gecikme dışında, Avrupa'nın diğer bölgelerine benzer bir gelişim izlemiştir. 3 dönemde bahsedilebilir. 19. yy ortalarına kadar İsviçre bir tarım toplumudur ve kullanılan enerji kaynakları odun ve biyoyakıtlardır. Ayrıca rüzgâr enerjisi, 18. yy'dan itibaren hidrolik enerji ve bölgedeki kömür kaynakları da kullanılmıştır.

Endüstri döneminde (1860-1950) ithal kömür temel enerji kaynağı haline gelmiştir. Diğer bir enerji kaynağı olarak su gücü de kullanılmıştır. Günümüzün tüketim toplumunda ise petrol, doğal gaz, az miktarda su türbinleri ve nükleer enerji kullanılmaktadır. Petrol krizi ve çevre kirliliği yenilenebilir enerji kullanımında bir artış yaratmıştır. İsviçre'nin demiryolları ağı tamamen elektrikle çalışır ve önemli bir kısmı hidroelektrik enerji sayesinde üretilir.

2050 enerji stratejisi[değiştir | kaynağı değiştir]

21 Mayıs 2017'de yapılan bir halk oylamasında yeni bir enerji politikası kabul edilmiştir. Buna göre

  • enerji tüketimi azaltılacak
  • enerji verimliliği artırılacak
  • yenilenebilir enerji kaynakları desteklenecek (su, güneş, jeotermal ve biyolojilk enerjiler)

2006 yılında yapılan bir halk oylamasında ise yeni nükleer enerji santrallerinin yapımı yasaklanmıştır.[2]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Bundesamt für Statistik, 2017 İsviçre Toplam Enerji İstatistikleri Raporu 28 Aralık 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
  2. ^ Energy strategy 2050, Swiss Federal Office of Energy, Federal Department of Environment, Transport, Energy and Communications (page visited on 21 May 2017).