Zındık
Zındık (Arapça: زنديق, Zındik, Farsça: زنديک, Zendik), İslam'da, Müslüman göründüğü halde gerçekte İslami inanış ve öğretileri benimsemeyen kişiler için kullanılır. Daha geniş biçimde Tanrı'ya ve ahirete inanmayan (dinsiz) anlamına gelir.[1]
Etimoloji [değiştir]
Zındık teriminin kökenine ilişkin varsayımlardan birine göre kelime Zerdüşt dininin kutsal kitabı Avesta'nın yorumlarını (Zend-Avesta) belirten zend sözcüğünden türemiştir. Zend yorumundan yola çıkarak Zerdüşt dininin dualist niteliği üzerinde duran Mani'nin ve eşitlikçi kuramlarını öne çıkaran Mazdek'in yandaşlarını belirtmek için kullanıldığı düşünülür ve ana dinden sapan anlamına gelir. Bu anlamıyla da Farsça'dan Arapça'ya geçmiştir.
İslam'ın ilk dönemlerinde eski İran inançlarını sürdürenler zındık olarak nitelenirken, zamanla geleneksel inançlara aykırı görüşleri savunanlar için de zındık nitelemesi kullanıldı. Daha sonra kelam alanında ortaya çıkan mezhep ve fırkalar da birbirlerini zındıklıkla suçlayınca kelam ve fıkıh bilginleri kimlere zındık denebileceğini belirlemeye çalıştılar. Sonuçta ortaya çıkan genel görüşe göre Tanrı'nın varlığını kabul etmeyenler, iyilik ve nur ile kötülük ve zulmetin yaratıcıları olarak iki tanrı benimseyenler, servet eşitliğini, kadınlarda ve çocuklarda ortaklığı savunanlar, tüm yasakların mübah olduğunu söyleyenler zındık olarak adlandırılmıştır.
Sünniliğin bazı aşırı kesimi, İslam dininden olmayan, Şeriat'a bağlanmayan herkesi zındık olarak kabul eder ve mürtedle eşanlamlı kullanılır.
