Yemlik, Köprüköy

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Yemlik
—  Köy  —
Erzurum in Turkey.svg
Ülke Türkiye Türkiye
Coğrafi bölge Doğu Anadolu Bölgesi
İl Erzurum
İlçe Köprüköy
Nüfus (2000)[1]
 - Toplam 68
Zaman dilimi DAZD (+2)
 - Yaz (YSU) DAYZD (+3)
İl alan kodu 442
İl plaka kodu 25
Posta kodu 25340

Yemlik, Erzurum ilinin Köprüköy ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe[değiştir | kaynağı değiştir]

Nufüsun büyük çoğunluğu Dersim göçmenidir. Köyün adının yemlik bitkisinden geldiği söylense de aslında yöremizde yem olarak kulanılan ot, arpa, buğday ve çavdar çok yetiştiğinden, yem ambarı anlamına gelen yemlik dendiği anlatılmaktadır. Köy, 1959 tarihinde çoğunluğu Ağa olan ahali tarafından satınalınmış ve 1964 yılında köy tüzel kişiliğine kavuşmuştur.

Kültür[değiştir | kaynağı değiştir]

Köy bir Kürt Alevi (Kızılbaş) köyü olmakla birlikte değişik aşiretlerden oluşmaktadır.Köyün başlıca aşiretleri: Avdelan,Lolan,Hormekan,Hıdan,Şadyan,Kılavsıc,Sılıngan, Bamasuran,Kureyşi olarak sıralanabilir.Köy halkı Kürtçe ve Zazaca dillerini kullanırlar bunun yanında türkçede bilmektedirler. Köyün okuma yazma oranı, yörede en yüksek olan köydür. Modern,laik ve sosyal demokrat nitelikler bozunmadan yıllarca sürdürülmüştür. Yemlik köyü, 1968 yıllında Karayazı Temel Eğitim Yatılı Bölge okuluna toplu olarak en çok öğrenciyi vermiştir. Bu öğrenci gurubu, yatılı okulun olumsuz şartlarına rağmen, hatırı sayılır değişiklik ve başarılara neden olmuşlardır. Çevre köyler ile olan diyaloglarda çok büyük katkılar sağlanmış olup, folklorik bir takım değişikliklerin de oluşmasına katkı sağlamışlardır. Kendi aralarında eşsiz bir uyum içinde olan bu gençler maalesef 1970'li yıllarda başlayan büyük şehirlere göç nedeniyle yaşamın acımasız şartlarına maruz kalmışlardır. Köyden insanlar en çok İstanbul, İzmir Ankara, Manisa, Tekirdağ gibi büyük şehirlere göç etmişlerdir. Göç eden köylülerin çoğunluğu iyi bir yaşam kalitesi yakalamışlardır.

Siyaset[değiştir | kaynağı değiştir]

Alevi Kürt bir köy olarak Sol , Sosyalist , Türk Solu ve Apocu görüşler barındırmaktadır.Devletin ve çevredeki sunni Kürtlerin sunni islam baskısının etkisiyle Kürt kimliği bu köyde de asimilasyona uğramıştır.Bir çok birey hangi halka mensup olduğu konusunda hala bilgi sahibi değildir.

Coğrafya[değiştir | kaynağı değiştir]

Erzurum iline 106 Km Köprüköy ilçesine 50 Km. uzaklıktadır. Ülkemizin en büyük ırmaklarından olan Aras, köyün Söylemez nahiyesi ile sınırını çizmesine rağmen, köyde sulu tarım gelişmemiştir. Geleneksel tarım yapılmakta olup son yıllarda nüfusun artması ile kendine yetemez hale gelmiştir. Yıllarca başka komşu köylerden icar ve yarıcılık (moraba) sistemi ile bu açık giderilmiştir. Genelde engebeli ve taşlık bir arazi yapısına sahiptir. Birçok bölgesinde heyelan tehlikesi halen sürmektedir. Köyün içine dikilmiş kavak ve söğüt ağacından başka, yabanda kuşburnu dışında herhangi bir orman bulunmamaktadır. Bu konuda devletin bir ağaçlandırma çalışması da mevcut değildir. Halen devletin resmi kayıtlarında asfalt görünen köy yolu (2007 itibariyle) stabilize bile değildir. Garsiya Komun'dan köyümüzün ulaşımı 2 veya 3 kilometre iken resmi köy ulaşımı Söylemez nahiyesi, Çulu köyü ve Duatepe köyünden dolandırılarak yaklaşık 17 kilometre fazla yol yapılarak sağlanmaktadır. Bu haksızlık Garsiya-Komu yolu resmi köy ulşım yolu olarak açılmak suretiyle giderilmelidir.

İklim[değiştir | kaynağı değiştir]

Köyün iklimi, karasal iklimi etki alanı içerisindedir.

Nüfus[değiştir | kaynağı değiştir]

Yıllara göre köy nüfus verileri
2007 10
2000 68
1997 68

Ekonomi[değiştir | kaynağı değiştir]

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Tarım da, hayvancılk da geleneksel çizgide kalmış olup, alternatif ürün ve yöntemler denenmemiştir. Herkesin kendi ihtiyacını karşılayacak sebze bostanı bulunmaktadır. Lahana ve patates ticarete konu olacak miktarda birkaç sefer yetiştirildi. Kısmi olarak da canlı hayvan ticareti ile uğraşılmaktaydı. Geleneksel ürün ve yöntemler dışında alternatif tarıma başvurulmamıştır. Köyde kavakçılk, ayçiçeği, şeker pancarı, lahana, kiraz, vişne, besicilik, mandıracılık, tavukçuluk ve en önemlisi de kuşburnu üretimi yapılabilirdi. İlk başlarda kendine yeten köy, nüfus artışı ile birlikte kendine yetemez duruma gelmesi sonucu köyden göç başlamıştır.

Altyapı bilgileri[değiştir | kaynağı değiştir]

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamakta, taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün içme suyu şebekesi,kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt değildir. Köyde elektrik ve sabit telefon vardır.

Köy Gelenekleri[değiştir | kaynağı değiştir]

1-ZEYNEL BABA Köyde, en dikkat çekici gelenek baharın gelmesiyle "ZEYNEL BABA" türbesine öküz arabalarına temel ihtiyaçlarını yükleyerek bir günlük bir ziyareti görülmektedir. Türbe köyün hemen yanındaki fazla yüksek olmayan bir tepededir. Burada arabalarını dikerek çadır şeklinde barınak yaparlar. Kurbanlar kesilir ve yakılan ateşin üzerinde kazanlarda pişirilen etler, yapılan ızgaralar birbirlerine ikram edilerek yenir. Burada küsler barıştırılıp dargınlıklar ortadan kaldırılarak birlik ve beraberlik kuvvetlendirilir. Gün boyunca oyunlar,eğlenceler ve sohbetler şenliği tamamlayan en güzel yanlarıdır. 199_-1999 larda Nüfusun kalabalık olduğu zamanlarda aynı zamanda at yarışları yapılmaktaydı fakat nüfusun azalması yanı sıra atların eğitilesi azaldığı için malisef artık yapılmamaktadır.

2-GALEGAĞAN Yılbaşılarına özel yerel ismi olarak galegağan(yaşlı dede) oynatılır.yılbaşı akşamı gece geç saatlerde genler tarafından birine sakal ve soba is'inden yüz karartılarak köydeki evler gezilir eğlenceli bir okadar korkutucu gelenektir.

3-KOÇ KATIMI Baharın bitimi ile sonbahara kadar koyun sürüsünden ayrı tutulup kuzularla beraber otlatılan koçlar sonbaharda özel bir şenlik havası içerisinde süslenerek boynuzlarına elma takılarak ve en küçük çocuklar koça bindirilir. Gün boyunca sevilen koçlar akşam koyun sürüsüne dahil edilir.

4-BERİ Yaz aylarında aşırı sıcaklardan dolayı koyun sürüsü köye getirilmez. Belirli yer ve zamanlarda genç kızlar ve kadınlar koyunları sağmak için önceden çoban tarafından belirlenen yaylada sağılmaya gidilir. Berinin ilk günüde çobana her evden bir hediye götürülür. Koyunlarını sürü içerisinde seçebilmek için koyunların yünlerine bir iz bırakılır. Bu bir boyada olarbilir ya da yününe dikilmiş bir renkli bez parçasıda olabilir. Berinin güzel yanlarından biri sosyalleşmenin artmasıdır. Yol boyunca gidilirken sonbetler edilir ,şakalaşmalar olur ve piknikler yapılır.Böylece yıl boyunca sadece köy ve çevresinde yaşamını geçirenler için böylelikle yaylalara çıkılarak doğal güzelliklerin farkına varıp stresten uzaklaşmak içinde eşsiz bir nimettir.

Tarihi zenginlikler[değiştir | kaynağı değiştir]

Köyde mağaralar,ziyaretler ve köy çevresindeki eski yapı olduğu sanılan yerler, çeşmeler vs...

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]