Vitir namazı

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

Vitir namazı (Arapça: وتر‎), İslam dininde namaz ibadetinin bir türüdür.

Uygulamada yatsı namazlarının arkasından kılınır ve üç rekattır. Diğer namazlardan farklı olarak ayakta iken Kunut duasının okunmasıdır. Yalnız kılınır; ancak Ramazan aylarında cemaat ile kılınabilir. Hanefi mezhebinde vacip, diğer üç mezhebe göre ise sünnettir.

'Vitir' Arapça kökenli bir kelimedir ve 'tek', 'tek başına olan' anlamına gelir. Yatsı namazından sonra kılınan ve sonu 1,3,5,7,... gibi tek rekatlı olan bir namazdır. Bu konudaki uygulama Peygamberin gece namazının sonlarının her zaman tek rekatlı olmasına dayanır. Bu konudaki rivayetler kesindir. Kesin olmayan ise bunun rekat sayısıdır. Bu konudaki hadisler şunlardır

'Ey Kur’an ehli, vitir namazını kılın! Çünkü Allah tektir, tek'i sever.[1]
'Vitir haktır. Beş rekat ile vitir namazını kılmak isteyen kılsın. Üç rekat ile kılmak isteyen kılsın ve tek rekat ile kılmak isteyen yine kılsın.'[2]

Fakihler bu hadisleri değerlendirmiş ve farklı sonuçlara varmışlardır. Ebu Hanife vitir namazını vacip olarak kabul etmiştir. Ebu Hanife'nin talebeleri Ebu Yusuf, İmam Muhammed'e ve diğer üç mezhep imamlarına göre ise, vitir namazı sünnet-i müekkededir.

Rekat sayısı[değiştir | kaynağı değiştir]

Hanefilere göre, vitir namazı üç rekattır ve sonunda selam verilir.

Şafiîlere göre vitir namazının en azı bir rekat, en çoğu on bir rekattır. Bir rekattan fazla kılınacaksa, önce iki rekata niyet edilir ve sonunda selam verilir. Sonra vitir namazının bir rekatına niyet edilir ve sonunda selam verilir.

Malikilere göre vitir namazı bir rekattır. Ondan önce yatsının farzından sonra kılınan iki rekat sünnet bulunur. Bunların arası selam ile ayrılır.

Hanbelilere göre de, vitir namazı bir rekattır. Fakat üç veya daha çok rekat olarak da kılınabilir.

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Buhârî, Daavât, 69; Müslim, Zikir, 5-6; Nesâî, Kıyâmu’l-Leyl, 27; Tirmizî, Vitir, 2; Ebû Dâvud, Vitir, 1
  2. ^ Nesâî, Kıyâmu’l-Leyl, 40; Ebû Dâvud, Vitir, 3; İbn Mâce, İkâme, 123

http://www.fetva.net