Sakalar
Vikipedi, özgür ansiklopedi
- Bu madde Orta Asya'da yaşamış tarihi bir kavim hakkındadır. "Sakalar" adlı köyler için Sakalar (anlam ayrım) maddesine bakabilirsiniz.
Sakalar (Eski Farsça: Sakā, Antik Yunanca: Σάκαι / Sakai, Sanskritçe: शाक्य / Şaka, Han Hanedanı dönemi Çincesi: 塞 Sak ya da 釈 Şak), Eski Çağ Orta Asya'sında İran[1][2][3] kökenli atlı-göçebe topluluk.
Saka kelimesi Ahamenişler döneminden sonra Eski Farsça'da kullanılmaya başladı. Yunanca'da Sakai olarak hitap edilen Sakalar ile İskitler'in aynı ülke olduklarına dair tezler mevcuttur fakat kesin kanıt bulunmamaktadır.
Tanrı Dağları ve Fergana Vadisi arasında yaşayan Sakaların Bir kısmı Akemenesilere itaat ederek Yunan-Pers savaşına da katılmışlardı. M.Ö.2. yüzyılda Orta Asya'dan güneye inerek Bahtriya'yı yendikten sonra Hint yarımadasına girdiler.
Konu başlıkları |
[değiştir] Herodot'a göre Sakalar
- Saka Haumavarka
- Saka Tigrakhauda
- Saka Taradarya
[değiştir] Yaşayışları
Savaşlarda kullandıkları en önemli silah, savaş baltasıydı. Ayrıca ok, yay ve kılıç da kullanırlardı. İskit kalıntılarındaki at figürlerinin yoğunluğu dikkati çekmektedir.
[değiştir] Sanat
İskit kurganlarında çıkan eserler, medeniyette ileri olduklarını göstermektedir. Heredota göre, "İskitler, çok medeni bir milletti. Gümüş işçiliğinde, dişçilikte ve çıkıkları sarmakta ustaydılar."
İskit sanatında, hayvan üslubu önemli yer tutar. At, geyik, kuş motifleri ağırlıktadır.
Herodot'un yazdıklarına göre Yunanlılar, elbise teferruatlarını, gümüş ve altın at takımlarını İskitlerden öğrenmişlerdir.
[değiştir] Dipnot
- ^ Andrew Dalby, Dictionary of Languages: the definitive reference to more than 400 languages, Columbia University Press, 2004, p. 278.
- ^ Sarah Iles Johnston, Religions of the Ancient World: A Guide, Harvard University Press, 2004. p. 197.
- ^ Edward A Allworth, Central Asia: A Historical Overview, Duke University Press, 1994. p. 86.
[değiştir] Dış bağlantılar
- İskit ve Kimmerlerin Anadolu'daki Arkeolojik Buluntuları Yard. Doç. Dr. Şevket Dönmez, Türk Eskiçağ Bilimleri Enstitüsü
- Bozkır Kavimleri Dr. Kılıç Osmanov
