Sülüs

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Mehmed İzzet Efendi'den (1841–1904) bir Sülüs tarzı yazı
İbn Mukle zamanından kalma bir Sülüs tarzı yazı

Sülüs, (Arapça: ثلث, "bir-üç") Arap alfabesiyle yazılan bir tür süslü yazı[1] veya Hicrî IV. yüzyıl sonlarında ortaya çıkan, nesihe benzer, kalınca bir yazı türüne verilen ad[2] olarak tanımlanır. Camilerde, Kervansaray ve Medrese kitabelerinde celi sülüs tarzı yaygındır. Ortaçağ'da camilerde; iç mimari'de süsleme olarak çok kullanılmıştır. Günümüzde evlerde, işyerlerinde ve camilerin duvarlarını süsleyen ve küçük ve büyük levhalarda, kitabelerde ve birçok mezar taşlarında görülür.

Gelişim aşamaları[değiştir | kaynağı değiştir]

En büyük katkıları Sülüs el yazısı evrimine, Osmanlı İmparatorluğu zamanında, Osmanlı hat sanatçıları yapmıştır.

15. yüzyıl[değiştir | kaynağı değiştir]

İlk devrim 15. yüzyılda oluştu ve Şeyh Hamdullah (1436 – 1520) tarafından başlatıldı.[3][4]

17. yüzyıl[değiştir | kaynağı değiştir]

İkinci devrim 17. yüzyılda oluştu, bir Osmanlı hattatı olan Hâfız Osman (1642-1698) tarafından başlatıldı.[5][6]

19. yüzyıl ve sonrası[değiştir | kaynağı değiştir]

Sonunda, Mehmed Şevki Efendi 19. yüzyılın sonlarında, el yazısına bugünkü biçimini verdi.[7][8][9]

Ünlü hattatlar[değiştir | kaynağı değiştir]

''Abu ʿAlī Muḥammad ibn ʿalī ibn Moqla Šīrāzī)

Türk İslam hat sanatının tartışmasız en büyük ismi Mustafa Rakım Efendi'dir.

Tarz[değiştir | kaynağı değiştir]

Sülüs'ün en önemli yazı türü hareke tarzıdır.

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]