Rus-Bizans Savaşı (941)

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
diğer kuşatmalar için Konstantinopolis kuşatmaları'na bakınız.
Rusların Konstantinopolis kuşatması
Rus-Bizans Savaşları
Greekfire-madridskylitzes1.jpg

Ölümcül ateşi kullanan Yunanlılar, Madrid Skylitzes manuscript.
Tarih 941
Bölge Konstantinopolis
Sonuç Bizans zaferi
Taraflar
Bizans İmparatorluğu Kiev Knezliği
Komutanlar
I. Romanus Lecapenus I. İgor
Güçler
15 gemi 1.000 gemi

Rus-Bizans Savaşı 941 I. İgor'un hükümdarlık döneminde yer aldı.[1] Hazar Kağanlığı muhaberesi, seferin Bizanslılar'dan intikam almak için Hazar Kağanlığı tarafından kışkırtıldığını açıkladı.

Ruslar ve onların müttefikleri olan Peçenekler, Anadolu'nun kuzey sahillerinde karaya çıkartıldılar ve 941 yılı Mayıs ayında o zaman Bitinya olarak adlandırılan bölgede (Kocaeli, Sakarya, Bilecik, Düzce, Yalova..kapsar) yoğunlaşarak toplandılar.[2] Genel olarak, onlar imparartorluk şehrinin saldırı için korumadan yoksun ayakta durduğuna ve savunmasız olduğuna bilgilendirilmiş görünüyorlardı. İmparatorluk ordusunun en büyük kısmı doğu sınırları boyunca görevlendirildiğinde, Bizans deniz filosu Akdeniz'de Araplar'a karşı angaje edilmişti.

Lecapenus, Konstantinopolis'in savunmasını sahip olduğu emekliye ayrılmış 15 gemiye ve Yunan Ateşi' ni geminin ön tarafından ve arkasından faaliyete geçirecek askeri birliğe bağlamıştı. Igor, bu Yunan gemilerini ele geçirmek isteyerek ve onların ateş fırlatıcılarının farkında olmadan filosuyla onların etrafını çevirtti. Daha sonra, hemen Yunan Ateşi Rusların ve müttefiklerinin üzerine hızla fırladı. Cremeno piskoposu Liudprand (y.922-972), "Alevi gören Ruslar, suyu ateşe tercih ederek gemiden denize atladı. Bazıları battı. Göğüslük zırh ve miğferlerin ağırlığıyla yere eğildiler, diğerleri ateşe yakalandı" şeklinde yazdı. Ele geçirilen Rusların başı kesildi.

Rus deniz filosunu püskürten Bizanslılar, kafirlerin Konstantinopolis'in iç bölgelerini yağmalamasına engel olamadı. Pek çok vahşetin yapıldığı rapor edildi. Rusların kurbanlarını çarmıha gerdiği ve onların başlarına çivilerin sapladığı bunlar arasındadır.

Eylül ayında, I. Yannis Çimiskes ve Bardas Phocas iki general istilcıları püskürtmek için istekle acele bir şekilde şehre geri döndüler. Kievli'ler acele bir şekilde operasyonlarını Trakya'ya transfer ettiler ve filolarını da oraya hareket ettirdiler.

Yunan kaynakları Rusların bu sürpriz saldırıda tüm filolarını kaybettiğini ve sadece çok az bir kısmının ana üs olan Kırım' a geri dödüğünü rapor eder. Esirler şehre götürüldü ve başları kesildi.

Referanslar[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Some scholars have identified Oleg of Novgorod as the leader of the expedition, though according to traditional sources he had been dead for some time. See, e.g., Golb 106-121; Mosin 309-325; Zuckerman 257-268; Christian 341-345.
  2. ^ Sources give varying figures for the size of the Rus fleet. The number 10,000 ships appears in the Primary Chronicle and in Greek sources, some of which put the figure as high as 15,000 ships. Liudprand of Cremona wrote that the fleet numbered only 1,000 ships; Liudprand's report is based on the account of his step-father who witnessed the attack while serving as envoy at Constantinople. Modern historians find the latter estimate to be the most credible.

Kaynaklar[değiştir | kaynağı değiştir]

  • Christian, David. A History of Russia, Central Asia and Mongolia, Vol. 1. Blackwell, 1998.
  • Golb, Norman and Omeljan Pritsak. Khazarian Hebrew Documents of the Tenth Century. Ithaca: Cornell Univ. Press, 1982.
  • Harris, Jonathan, Constantinople: Capital of Byzantium. Hambledon/Continuum, 2007. ISBN 978 1847251794
  • Kendrick, Thomas D. A History of the Vikings. Courier Dover Publications, 2004. ISBN 0-486-43396-X.
  • Logan, Donald F. The Vikings in History 2nd ed. Routledge, 1992. ISBN 0-415-08396-6
  • Mosin, V. "Les Khazars et les Byzantins d'apres l'Anonyme de Cambridge." Revue des Études Byzantines 6 (1931): 309-325.
  • Uspensky, Fyodor. The History of the Byzantine Empire, vol. 2. Moscow: Mysl, 1997.
  • Zuckerman, Constantine. "On the Date of the Khazar’s Conversion to Judaism and the Chronology of the Kings of the Rus Oleg and Igor." Revue des Études Byzantines 53 (1995): 237-270.