Rafizi

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

Rafizilik, Rafizilere göre bir İslam mezhebidir. İslam mezhepleri, temel olarak iki ana kola ayrılır: Sünnî mezhepler, Şii mezhepler (Şia=Şiilik). Rafizilik, Şia'nın 21 kolundan birisidir. Lügatte; Rafizi kelimesi "terk eden, ayrılan, bırakan kimse" manalarına gelir. Rafizilerin en önemli özelliği, birinci halife Ebubekir ve ikinci halife Ömer'i sevmemeleridir.

Sebe oğlu Abdullah adında Yemenli bir Yahudi tarafından kurulduğu iddiası asılsızdır. Rafizilik ilk olarak Ali'nin etrafında toplanan kişilere denildi bunlar toplam 18 kişidir. 1. Selman-ı Farisi 2. Ebuzer-i Gıfari 3. Mikdad bin Esved-i Kendi 4. Ammar bin Yasir 5. Halid bin Said bin As 6. Bureyde Eslemi 7. Ubey bin Ka'b 8. Huzeyme bin Sabit 9. Ebu Heysem bin Teyhan 10. Sehl bin Hüneyf 11. Osman bin Huneyf 12. Ebu Eyyubi Ensari 13. Cabir bin Abdullah Ensari 14. Huzeyfe bin Yeman 15. Sa'd bin Ubade 16. Kays bin Sa'd 17. Abdullah bin Abbas 18. Zeyd bin Erkam

Râfızîler, tarihte her zaman, dördüncü halife Ali ve Peygamber'in amcası Abbas'ın torunlarının birinin etrafında toplanıp çeşitli fırkalara ayrıldılar. İmam Zeynel Abidin vefat edince, birçoğu imamın oğlu Zeyd'in etrafında toplandı. Emevi Devleti'nin Irak valisi olan Sakifli Yusuf oğlu el-Haccac ile harp etmeye giderken bir kısmı Zeyd'den ayrıldı. Ayrılanlar, Zeyd'e; "Ebu Kuhafe oğlu Ebu Bekir'e ve Hattab oğlu Ömer'e düşman ol!" demişti. Bunun üzerine Zeyd; "Büyük dedem olan Resulullah'ın sevdiği kimselere düşmanlık edemem." dedi. Bunun üzerine Zeyd'i terk etmek için bahane bulmuş oldular. Zeyd bunlara "Rafaztumunî! (Beni terkedin!)" dedi. Bunun üzerine onu terkettiler ve terkedenler anlamında Rafiziler olarak bilindiler. Rafiziler, Peygamber'den sonra hilafetin 12 imamın hakkı olduğunu savunan gruplardandır.