Pasif radar

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

Pasif radar sistemleri herhangi bir ışıma yaymadan hedef tespiti yapabilen radar sistemlerine verilen genel isimdir.

Genel özellikleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Pasif radar sitemlerinden bazıları hedefin kendiliğinden yayınladığı ışıma tiplerini (uçak arama ve meteoroloji radarları, IFF vericileri, telsiz yayınları) kullanır. Bazıları ise ucuz ve çok sayıda FM verici benzeri karasal antenlerden hedefe çarpıp yansıyan radyo dalgalarını dinleyerek hedef tespiti yaparlar.

Pahalı ve hareketli olmayan askeri arama radarlarına göre son derece ekonomik ve pratik bir çözüm sunarlar. Son zamanlarda hızlanan bilgisayarlar sayesinde oldukça başarılı prototipler üretilmiştir. İlerleyen bilgisayar teknolojisi sayesinde bir merkezden yayın yapıp hedeften geri dönen radyo dalgasını dinleyen klasik radarların yerini almaya aday bir sistemdir.

Hedefin aydınlatılması için alıcılardan uzakta, ucuz ve çok sayıda verici kullanılması sayesinde daha pahalı olan alıcı devrelerin ve yine kıymetli olan yetişmiş personelin düşman gözünden/elektronik tespitinden korunması önemli bir stratejik avantajdır.

Vericiler o kadar ucuz olmaktadır ki, vericiyi imha için atılan akıllı bombanın maliyeti daha fazla olabilmektedir. Bir savaşta düşman hava kuvvetlerinin ilk hedefinin karşı tarafın hava savunma sistemi (gözetleme radarları) olduğu düşünülürse, kalıcılık kabiliyeti yüksek ve ucuz bir hava gözetleme ağının önemi daha iyi anlaşılır.

Üretim ve Kullanım[değiştir | kaynağı değiştir]

Bu tip radarlar dünyada askeri savunma sanayi teknolojisi çok ileri olan ülkeler üretebiliyor. Bunların içinde ise, ABD, Rusya, İsrail, İngiltere ve Ukrayna gibi ülkeler de yer alıyor. [1]

Türk istihbarat birimlerinin verdiği bilgiye göre PKK’nın elinde 2 adet “pasif radar” var.[2][1] Çeşitli tezler olsa da, bu radarları PKK’ya kimin verdiği tam olarak bilinmiyor. Savaş uçaklarını ve insansız hava araçlarını önceden tespit edebilen ve takip edebilen bu pasif radar sisteminin kullanılabilmesi için teknik eğitim de şart.[1]

Kaynak[değiştir | kaynağı değiştir]