Otranto Seferi

Vikipedi, özgür ansiklopedi
(Otranto seferi sayfasından yönlendirildi)
Atla: kullan, ara
Otranto seferi
Otranto castello.jpg
Otranto Kalesi
Tarih 1480-1481
Bölge Otranto
Sonuç Napoli ve Aragon'un zaferi
Taraflar
Flag of the Kingdom of Naples.svg Napoli Krallığı
Siñal d'Aragón.svg Aragon Krallığı
Flag of Hungary.svg Macaristan Krallığı
Flag of the Ottoman Empire (1453-1517).svg Osmanlı Devleti
Komutanlar
Francesco Largo  
II. Alfonso
Balázs Magyar
Gedik Ahmed Paşa

Otranto Seferi, 1480 yılında Osmanlı seferiyle başlayıp 1481 yılında biten sefer.

Savaş öncesi[değiştir | kaynağı değiştir]

II. Mehmet, Arnavutluk'u feth etmek amacıyla birçok akıncı birliği gönderdi. Akıncılar Dalmaçya kıyılarını geçip akınlarını yoğunlaştırdıkça Adriyatik denizinin karşı yakasında, İtalya'da korku baş gösterdi. Osmanlılar karşıda yangın çıkardıkça Venedik San Marko kilisesi alarm çanlarını çalıyordu. Akıncılar daha 1477'de İtalya'nın kuzeybatısındaki Friuli'ye girerek bazı yerleşim birimlerini yağmaladılar. Fakat ertesi sene daha büyük kuvvetlerle gelen başıbozuklar ülkede büyük bir paniğe neden oldu. Bunun üzerine Venedikliler Osmanlı-Venedik Antlaşması (1479) istemek zorunda kaldı.[1]

Osmanlı tehlikesini bertaraf eden Venedik Cumhuriyeti, Katolik Ferdinand adıyla ün yapmış İspanya kralıyla da savaşıyordu ki Napoli kralı Ferdinand da bu savaşta İspanya'yı destekliyordu. Napoli'ye gaile çıkarmak isteyen Venedik, İstanbul'a Sebastiyano Giritti adında bir elçi yollar. Elçi, Puy ve Kalabra 'nın büyük şehirlerinin Doğu Roma İmparatorluğu'na ait olarak Yunan göçmenler tarafından kurulmuş olması dolayısıyla Mora ve Bizans fatihinin bu şehirleri kendi malı olarak isteme hakkı olduğuna Sultan II. Mehmet'i ikna eder. Napoli Krallığı'nın, Osmanlı ile varolan ittifak anlaşmasını bozarak Türk kuşatması altındaki Rodos Şövalyelerine yardım göndermesini de göz önüne alan padişah, Gedik Ahmet Paşa'ya donanmasını hemen yukarı Arnavutluk sahilinden Avlonya limanına götürmesini ve oradan asker alarak Puy kıyılarına çıkmasını emreder.[2][3]

Sefer[değiştir | kaynağı değiştir]

Otranto katedralinin iç görünüşü

100 gemiden oluşan Osmanlı donanması 28 Temmuz 1480 tarihinde Otranto limanına demir attı. Karaya çıkma yeri olarak ilk Brindisi düşünüldüyse de kıyı savunması olmadığı için Otranto tercih edildi. Sipahiler hemen şehri kuşattı, şehir direnmek istedi fakat fazla dayanamadan 11 Ağustos'ta fetholundu.[4] Türkler şehre yerleştikten sonra Brindisi, Lecce, Taranto yönünde hamleler yapsalar da Napoli'den gelen büyük kuvvetler tarafından püskürtüldüler. Sultan ileriki zamanlardaki fetihler için Otranto'yu bir üs olarak kullanmak istiyordu fakat halkın büyük kısmı şehirden firar etti. Halk, şehre dönmeyi ve Türklere yiyecek ikmali yapmayı reddediyordu. Sonuçta Osmanlılar, kuvvetlerin çok büyük bir kısmını İtalya'dan çekerek şehirde, denizyoluyla beslenebilecek küçük bir garnizon bıraktı. Sultanın bir ordunun başında bizzat İtalya'ya geleceği söylentileri dolaşıyordu. Türk istilası korkusu öyle bir hal aldı ki Papa Fransa'daki Avignon'a kaçmayı bile düşündü. Ama bunu yapmak yerine Cenova,İspanya, Portekiz gibi çeşitli yerlerden yardım temin etti.[5]

Çekiliş[değiştir | kaynağı değiştir]

II. Mehmet'in 3 Mayıs 1481'deki ölümü ve II.Bayezid'in, Cem Sultan vakası yüzünden pasif bir siyaset izlemek durumunda kalması sebebiyle Osmanlı Devleti İtalya Seferine gereken önemi verememiş ve bölgeyi boşaltmak zorunda kalmıştır.[kaynak belirtilmeli]

Kaynaklar[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Lord Kinross Osmanlı İmparatorluğun Yükselişi ve Çöküşü İstanbul, Mart 2008, s.135-136, ISBN 987-975-21-0955-1
  2. ^ Namık Kemal, Osmanlı Tarihi 2. cilt, s.315-316 ISBN 975-6316-47-0
  3. ^ J.Von Hammer Osmanlı İmparatorluğu Tarihi 1. cilt, İlgi Kültür Sanat yayınları, s.300 ISBN 978-9944-978-32-3
  4. ^ Daha sonra bu "800 şehit" papalık tarafından azizlik mertebesine çıkarıldı. Bu "şehitler" günümüzde Napoli'deki Santa Caterina a Formiello kilisesinde yatmaktadır. Summer Reading: How the Eight Hundred Men of Otranto Saved Rome
  5. ^ Lord Kinross Osmanlı İmparatorluğun Yükselişi ve Çöküşü, İstanbul, Mart 2008, s.137, ISBN 987-975-21-0955-1