Osmanlıca harfler

Vikipedi, özgür ansiklopedi

Git ve: kullan, ara

Osmanlıca harfler (Osmanlı Türkçesi: الفبا elifbâ), Batı Türkçesi adını verdiğimiz Oğuz Türkçesi; Osmanlı Türkçesi-Azerî Ağzı ile birlikte olan müşterek devresini, hemen hemen 15. yüzyılın ortalarına kadar sürdürür. Ancak bu zamandan sonradır ki, Selçuklular devrinin sonunda yer alan ve Eski Anadolu Türkçesi adı ile andığımız her iki ağzın müşterek oldukları zaman görülen bazı ayrılıkların bir kısmı Osmanlı, bir kısmı da Azerî Türkçesi'nde umumîleşerek 16. yüzyıldan başlamak üzere iki ağzın kesin çizgilerle ayrılmasına sebep olur. Bunun yanında her iki şîvenin komşularından alınan kelimeleri, Arapça ve Farsça olanlar hariç, Azerî ve Osmanlı Türkçelerinde anlaşmada çıkacak, ikinci bir ayrılığı ortaya çıkarır.

[değiştir] Osmanlıca harfler

Tek Başına Kelime Sonunda Kelime Ortasında Kelime Başında Adı Türkçe
elif a, e
hemze ', a, e, i, u, ü
be b
pe p
te t
se s
cim c
çim ç
ha h
h
dal d
zel z
re r
ze z
je j
sin s
şın ş
sat, sad s
ﺿ dat, dad d, z
t
z
ayın 'a, h
gayın g, ğ
fe f
kaf k
kef k, g, ğ, n
gef1 g, ğ
nef, sağır kef2 n
lam l
mim m
nun n
vav v, o, ö, u, ü
he h, e, a
lamelif3 la
ye y, ı, i

1. Gef harfinin diyakritik işareti çoğu zaman yazılmaz.
2. Nef harfinin diyakritik işareti çoğu zaman yazılmaz.
3. Lamelif de bazen bir harf yerine koyulur ancak, harf değildir. Lam ve elif harflerinin yanyana yazılmış şeklidir.