Kripton diflorür

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

Kripton diflorür, KrF2 kripton ve florun oluşturduğu kimyasal bileşiktir. Keşfedilen ilk kripton bileşiği olan kripton diflorür uçucu renksiz bir katıdır. KrF2'nin yapısı lineerdir ve Kr-F mesafesi 188,9 pm'dir. Güçlü Lewis asitleri ile reaksiyona girerek KrF+ ve Kr2F3+ katyon tuzlarını oluşturur. KrF2 en kolay ve en fazla üretilebilen kripton bileşiğidir. Oldukça güçlü bir oksitleyici ajan olan kripton diflorür, ksenonu ksenon hekzaflorüre veya iyotu iyot pentaflorüre dönüştürebilme kabiliyetine sahiptir. Bu oksidant özelliği ile florürleri ve altını oksitlemede kullanılır.

Sentezi[değiştir | kaynağı değiştir]

Kripton diflorür elektrik boşalımı, fotokimyasal, yüksek gerilimli tel ve proton bombardımanı gibi farklı yöntemlerle sentezlenebilir. Bileşik ayrıca, kriptonun sıvı helyum sıcaklığındaki argon flor karışımında morötesi ışınına maruz bırakılmasıyla da elde edilebilir. Ürün −78 °C'de bozunmadan saklanabilir. Kripton diflorür üretiminde kullanılan ilk metod elektrik boşalımıdır. Bu yöntemde 40-60 torr basınç ve sırasıyla 1:1 veya 2:1 oranında F2 ve Kr karışımı gerekir. Yöntemde bu iki element arasında büyük miktarda enerji arklaması yapılır. Sonuçta saatte 0,25 gram kadar ürün elde edilebilir.[1][2] Proton bombardımanı ile yapılan üretimde saatte maksimum 1 g ürün elde edilebilir. Bu yöntemde F2 ve Kr karışımı, 10 MeV enerji seviyesinde ve 133 K sıcaklığında proton demeti ile bombardıman edilir. Göreli yüksek miktarlarda KrF2 üretiminde en hızlı yöntem budur ancak (siklotrondan elde edilebilen) α-parçacığı gerektirir.[1][3]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ a b Lehmann, J (2002). "The chemistry of krypton". Coordination Chemistry Reviews 233-234: 1. doi:10.1016/S0010-8545(02)00202-3. 
  2. ^ Kinkead, S. A.; Fitzpatrick, J. R.; Foropoulos, J. Jr.; Kissane, R. J.; Purson, D. (1994). "3. Photochemical and thermal Dissociation Synthesis of Krypton Difluoride". Inorganic Fluorine Chemistry: Toward the 21st Century. San Francisco, California: American Chemical Society. ss. 40–54. doi:10.1021/bk-1994-0555.ch003. ISBN 978-0-8412-2869-6. 
  3. ^ DOI:10.1021/ic50038a048
    Bu alıntı, sonraki birkaç dakika içinde otomatik olarak tamamlanacaktır. Siz de kuyruğun önüne geçebilir ya da elle açıklayabilirsiniz