Kore Geçici Hükümeti

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Kore Geçici Hükümeti'nin bayrağı

Kore Geçici Hükümeti, Koreli yurtseverlerin Nisan 1919'da Şanghay'da kurdukları sürgün hükümeti. 1 Mart 1919'da Japon işgaline karşı düzenlenen kitlesel gösterilerle başlayan 1 Mart Hareketi'nin Japonlar tarafından sert bir biçimde bastırılmasına tepki olarak kuruldu. Önde gelen üyeleri arasında Syngman Rhee, An Çang-ho ve Kim Ku yer alıyordu.

Geçici hükümetin kurulmasıyla Koreli yurtseverler bağımsızlık yolunda daha somut adımlar atma olanağını elde ettiler. Hükümetin kurulmasının hemen ardından yurt içindeki ve dışındaki bağımsızlık yanlısı çeşitli gruplarla ilişki kuruldu. 1922'ye gelindiğinde, Mançurya'da (Kuzeydoğu Eyaletleri) etkinlik gösteren bütün Koreli direniş grupları geçici hükümetin önderliği altında birleşmişti. Sürgün hükümeti önderlerinin, amaçlarına ulaşmada araç olarak kullanmak üzere yayımlamaya başladıkları Tongnip Sinmun adlı gazete, halk arasında siyasi mücadele bilincinin yükselmesinde önemli rol oynadı. Ayrıca dünya kamuoyunun dikkatini Kore'de sürdürülen bağımsızlık mücadelesine çekmek amacıyla ABD ve Avrupa'ya çeşitli delegasyonlar gönderildi.

Bütün bu çabalara karşın Kore Geçici Hükümeti çok geçmeden ciddi sorunlarla karşı karşıya geldi. İçeride bütün milliyetçi hareketleri baskı altına alan Japonlar, baskılarını 1930'ların sonunda Kore dilinin kullanılmasını yasaklamaya kadar vardırdılar. Dışarıda ise geçici hükümeti oluşturan koalisyon içinde ayrılıklar baş göstermeye başladı. Syngman Rhee, geçici hükümetin başkanlığına seçilmesine karşın bağımsızlık mücadelesine Batılıların desteğini kazanmak amacıyla ABD'de kaldı. Başbakan Yi Tong-hui Mançurya'da Korelilerin yürüttüğü harekatlar için Sovyetler Birliği'nden askeri destek sağlamaya çalışırken, Kim Ku Çinli milliyetçilerle ilişkilerini yoğunlaştırmaya yöneldi.

II. Dünya Savaşı'nın sonunda Kore'deki Japon işgalinin son bulmasıyla, Kore Geçici Hükümeti dağıldı. Güney Kore'ye dönen eski geçici hükümet üyeleri kendi örgütlerini kurarak, iktidara gelmek üzere birbirlerine karşı siyasi mücadeleye başladılar.

Kaynaklar[değiştir | kaynağı değiştir]

  • Encyclopædia Britannica