Kayıp eşya bürosu

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Polonya'daki küçük bir demiryolu istasyonunda bulunan kayıp eşya bürosu sembolü

Kayıp eşya bürosu, genellikle büyük yapılar ya da alanlarda bulunan ve ziyaretçilerin, diğer ziyaretçiler tarafından bulunmuş kayıp eşyalarının bulunduğu bölüm. Genellikle müze, lunapark, okul gibi kalabalık yerlerde bulunur.

Bazı kayıp eşya büroları, eğer mümkünse eşyaların sahiplerine ulaşmaya çalışır. Belirli bir süre içinde alınmayan eşyalar durumuna göre satılır, bağışlanır ya da atılır.

Tarihi[değiştir | kaynağı değiştir]

İlk kayıp eşya bürosu, 1805 yılında Paris'te açıldı. 2001 yılında Paris emniyetinin başına gelen Jean-Michel Ingrandt'ın aktardığına göre Napolyon, dönemin emniyet müdürüne Paris sokaklarında bulunan tüm eşyaların toplanacağı merkezi bir yer oluşturulması için emir verdi.[1] Fakat 1893 yılına kadar kayıp eşyaların sahiplerine ulaştırılması konusunda aktif bir çalışma yapılmadı.[1]

Organizasyon[değiştir | kaynağı değiştir]

Büyük çaplı kurumlar içindeki kayıp eşya büroları çok ve çeşitli sayıda eşyayı barındırabilir. Londra Ulaşım sisteminin kayıp eşya bürosu, metro, otobüs ve taksilerden bir yılda 24.000 çanta, 10.000 cep telefonu dahil 130.000 eşya toplamıştır. Bu eşyalar arasında gelinlik, içinde küller olan bir vazo, ayaklı duvar saati, mutfak evyesi, tekerlekli sandalye gibi ilginç eşyalar da bulunmaktadır.[2]

Bazı büyük kurumlar merkezî bir kayıp eşya bürosu bulundurmak yerine farklı idari birimlere bağlı dağınık bürolara da sahip olabilir. Bu büroların kayıp eşyaları saklama konusundaki prosedürleri de farklılık gösterebilir. Illinois Üniversitesi'nde de farklı kampüslerde ayrı ayrı kayıp eşya büroları bulunmaktadır. Bununla birlikte üniversitede bir adet de farklı bürolar arasında aktarma birimi vardır.[3]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

Commons-logo.svg
Wikimedia Commons'ta
Kayıp eşya bürosu ile ilgili çoklu ortam belgeleri bulunmaktadır.
  1. ^ a b Tagliabue, John (23 Nisan 2005). "Napoleon's monument to everything". The New York Times. http://www.nytimes.com/2005/05/23/world/europe/23iht-journal.html. Erişim tarihi: 5 Kasım 2011. 
  2. ^ "London Underground lost property". TimeOut London. 17 Nisan 2007. http://www.timeout.com/london/big-smoke/features/2812/London_Underground_lost_property.html. Erişim tarihi: 5 Kasım 2011. 
  3. ^ Sharita Forest (Temmuz/Ağustos 2006). "Mom, Where's My Shoe?". Illinois Alumni, Volume 19, Issue 1 (UI News Bureau): ss. 7.