I. Danilo Petrović-Njegoš
| Danilo Petrović-Njego Данило Петровић Његош |
|
|---|---|
| Karadağ Prensi-Piskoposu Karadağ Prensi |
|
 |
|
| Hüküm süresi | 1851-1852 (Karadağ Prensi-Piskoposu) 1952-1860 (Karadağ Prensi) |
| Önce gelen | II. Petar Petrović-Njegoš |
| Sonra gelen | I. Nikola |
| Doğum tarihi | 25 Mayıs 1826 |
| Doğum yeri | Njegoš, Karadağ |
| Ölüm tarihi | 13 Ağustos 1860 (34 yaşında) |
| Ölüm yeri | Kotor |
Danilo Petrović-Njego, (Sırpça: Данило Петровић Његош, d. 25 Mayıs 1826, Njegoš, Karadağ - 13 Ağustos 1860, Kotor), Karadağ'ın 1851-52'de prens-piskoposu (vladika) ve prensi (1852-60). Karadağ'ı hükümdarlığın veraset yoluyla belirlendiği bir prenslik durumuna getirmiştir.
Seçim yoluyla piskopos-prensliğe gelen amcası II. Petar Petrović-Njegoš'un ölümü üzere Karadağ'ın piskopos-prensi oldu. Ertesi yıl vladikaların o güne kadar taşıdıkları piskopos unvanını bırakarak prens unvanı aldı (1852). Bu çığır açan hareketiye, Vladika Gaspodarlık dönemi kapanmış ve laik bir sistem getirilmiştir.
II. Danilo Avusturya ve Rusya‘nın muvafakatini alarak Karadağ‘ın başına geçti ve kendini Karadağ prensi ilan etti. Osmanlı Devleti, bu durumun ileride bir bağımsızlık isteği gibi zararlı neticeler doğuracağı düşüncesiyle, Danilo‘nun prensliğini tanımadı. Bu nedenle 1853‘te Karadağlılar, Danilo liderliğinde isyan etti ve bağımsızlık istediler. Gelişen hadiseler üzerine Osmanlı Devleti, Serdar-ı Ekrem Ömer Paşa kumandasında büyük bir kuvvet oluşturarak beş koldan Karadağ‘a girdi. Danilo, 1853'te Ostrog yakınlarında Osmanlıları yendi, Avusturya ve Rusya‘nın araya girmesiyle Karadağ ile Osmanlı Devleti arasında 3 Mart 1853 tarihinde bir anlaşma imzalanarak, Karadağ‘da statükonun korunması yönünde bir karar alındı ve Osmanlı Devleti geri çekilmek zorunda kaldı.[1]
Bu askeri ve siyasi gelişmelere rağmen Kırım Savaşı sırasında Osmanlılara saldırmaktan kaçındı. Barışçı politikasının dağlılar arasında yarattığı hoşnutsuzluk, sonunda açık bir ayaklanmaya dönüştü. Karadağ'ın bağımsızlığının tanınması yolundaki isteği ve öteki talepleri Paris Kongresi'nde kabul görmedi. 1858'de "Karadağ'ın Kılıcı" olarak anılan kardeşi Mirko, Grahovo'da Osmanlı ordularını yendi.
Danilo, 1855'te yurttaşlık haklarını ve dinsel özgürlükleri tanıyan bir yasa çıkardı. 11 Ağustos 1860'ta Kotor Körfezi üzerindeki Persano'da, ülkedeki ayaklanmanın ardından sürgüne gönderdiği bir Karadağlı tarafından vuruldu; iki gün sonra da öldü. Erkek çocuğu olmadığı için yerine kardeşi Mirko'nun oğlu Nikola geçti.
Kaynakça [değiştir]
- ^ Uğur Özcan, II. Abdülhamid Dönemi Osmanlı-Karadağ Siyasi İlişkileri, Süleyman Demirel Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü Tarih Anabilimdalı Doktora Tezi, Isparta, 2009.
| Önce gelen: II. Petar Petrović-Njegoš |
1851-1852 (Karadağ Prensi-Piskoposu) 1952-1860 (Karadağ Prensi) |
Sonra gelen: I. Nikola |
