I. Danilo Petrović-Njegoš

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Danilo Petrović-Njego
Данило Петровић Његош
Karadağ Prensi-Piskoposu
Karadağ Prensi
Danilo Petrović Njegoš.jpg
Hüküm süresi 1851-1852 (Karadağ Prensi-Piskoposu)
1952-1860 (Karadağ Prensi)
Önce gelen II. Petar Petrović-Njegoš
Sonra gelen I. Nikola
Doğum tarihi 25 Mayıs 1826(1826-05-25)
Doğum yeri Njegoš, Karadağ
Ölüm tarihi 13 Ağustos 1860 (34 yaşında)
Ölüm yeri Kotor

Danilo Petrović-Njego, (Sırpça: Данило Петровић Његош, d. 25 Mayıs 1826, Njegoš, Karadağ - 13 Ağustos 1860, Kotor), Karadağ'ın 1851-52'de prens-piskoposu (vladika) ve prensi (1852-60). Karadağ'ı hükümdarlığın veraset yoluyla belirlendiği bir prenslik durumuna getirmiştir.


Seçim yoluyla piskopos-prensliğe gelen amcası II. Petar Petrović-Njegoš'un ölümü üzere Karadağ'ın piskopos-prensi oldu. Ertesi yıl vladikaların o güne kadar taşıdıkları piskopos unvanını bırakarak prens unvanı aldı (1852). Bu çığır açan hareketiye, Vladika Gaspodarlık dönemi kapanmış ve laik bir sistem getirilmiştir.

II. Danilo Avusturya ve Rusya‘nın muvafakatini alarak Karadağ‘ın başına geçti ve kendini Karadağ prensi ilan etti. Osmanlı Devleti, bu durumun ileride bir bağımsızlık isteği gibi zararlı neticeler doğuracağı düşüncesiyle, Danilo‘nun prensliğini tanımadı. Bu nedenle 1853‘te Karadağlılar, Danilo liderliğinde isyan etti ve bağımsızlık istediler. Gelişen hadiseler üzerine Osmanlı Devleti, Serdar-ı Ekrem Ömer Paşa kumandasında büyük bir kuvvet oluşturarak beş koldan Karadağ‘a girdi. Danilo, 1853'te Ostrog yakınlarında Osmanlıları yendi, Avusturya ve Rusya‘nın araya girmesiyle Karadağ ile Osmanlı Devleti arasında 3 Mart 1853 tarihinde bir anlaşma imzalanarak, Karadağ‘da statükonun korunması yönünde bir karar alındı ve Osmanlı Devleti geri çekilmek zorunda kaldı.[1]

Bu askeri ve siyasi gelişmelere rağmen Kırım Savaşı sırasında Osmanlılara saldırmaktan kaçındı. Barışçı politikasının dağlılar arasında yarattığı hoşnutsuzluk, sonunda açık bir ayaklanmaya dönüştü. Karadağ'ın bağımsızlığının tanınması yolundaki isteği ve öteki talepleri Paris Kongresi'nde kabul görmedi. 1858'de "Karadağ'ın Kılıcı" olarak anılan kardeşi Mirko, Grahovo'da Osmanlı ordularını yendi.

Danilo, 1855'te yurttaşlık haklarını ve dinsel özgürlükleri tanıyan bir yasa çıkardı. 11 Ağustos 1860'ta Kotor Körfezi üzerindeki Persano'da, ülkedeki ayaklanmanın ardından sürgüne gönderdiği bir Karadağlı tarafından vuruldu; iki gün sonra da öldü. Erkek çocuğu olmadığı için yerine kardeşi Mirko'nun oğlu Nikola geçti.



Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

Önce gelen:
II. Petar Petrović-Njegoš
1851-1852 (Karadağ Prensi-Piskoposu)
1952-1860 (Karadağ Prensi)

Sonra gelen:
I. Nikola