Gökçebayır, Ezine

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Gökçebayır
—  Köy  —
Çanakkale in Turkey.svg
Ülke Türkiye Türkiye
Coğrafi bölge Marmara Bölgesi
İl Çanakkale
İlçe Ezine
Nüfus (2000)[1]
 - Toplam 1.052
Zaman dilimi DAZD (+2)
 - Yaz (YSU) DAYZD (+3)
İl alan kodu 286
İl plaka kodu 17
Posta kodu 17600
İnternet sitesi: [2]

Gökçebayır, Çanakkale ilinin Ezine ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe[değiştir | kaynağı değiştir]

ÇANAKKALE İLİ EZİNE İLÇESİ GÖKÇEBAYIR KÖYÜ TARİHÇESİ

                 Köyümüz 1275 Yıllarında şuan Köy Yerleri olarak adlandırılan mevkide Sarı Ahmet tarafından kurulmuş,

1583 yıllarında köy “Geven dede ve Ebe “mevkiine taşınmış,1724 yıllarında da köy meydanında bulunan ve günümüzde yıkılmış olan Çınar ve Koca Çeşme nin olduğu alanın hayvancılığa elverişli olması nedeni ile köy halkından bazıları Geven dede ve Ebe Mevkiinden gelerek yerleşmişler,Zamanla hayvancılığa daha elverişli olması nedeni ile de diğer ailelerin gelmesi ile köy şimdiki alana yerleşmiştir.Köy meydanına inşa edilen cami uzun yıllar Hacı Sadık Ağa tarafından korunup gözetilmiştir.Şu anki köy camisi; bunun yıkılıp yerine yapılanıdır.Mimarı, bu konuda eğitim almamış bir kişi olan Bayramıç'lı Yahya ustadır.Aynı şahıs tarafından Ezine-Mahmudiye camiside yapılmıştır.Köyün çıkışında bulunan çeşme 1583 yıllarında Cin Kadın diye bilinen kişi tarafından ihya edilmiş,bugün hala akmaktadır.4-5 hane olarak kurulan köy bugün yaklaşık 600 hanelik bir yerleşim merkezi olmuştur.İlk ismi “BERGAZ” olan köyümüzün ismi 1961 yılında çıkan bir yasa ile,köyün arka kısmında bulunan bitki örtüsüne izafeten “GÖKÇEBAYIR” olarak değiştirilmiştir.

Köyümüz1.dünya savaşında düşman işgalinde kalmış,Ezineli Rüstem Çetesinin Köyümüzle Ezine arasında “Taşlı Kıraç” mevkiinde yunan askerlerini pusuya düşürmesi üzerine Köy halkının erkekleri Camiye kadınlar Mektebe doldurulmuş,köyde silah araması yapılmış,silah bulunması durumunda köyün yakılacağı caminin ve mektebinde halkıyla birlikte ateşe verileceği söylenmiştir. Girit ten gelme ve Rumca bilen Sadık Hoca nın yunan komutan Kör Apustolu ikna etmesi üzerine halk kurtulmuştur.

Köyün ilk geçim kaynağı makilik bir bitki örtüsüne sahip olması nedeniyle hayvancılıktır.1900 yılların başında Ayvacık Sun Obalı Hüseyin Baş Ağa tarafından “Ayıtlık ve Zindan” mevkilerinde zeytincilik başlatılmış,günümüzde de köyün temel geçim kaynağı olmuştur.Bunun yanında zengin kireç taşı kaynakları ile bir zamanlar kireç imalatında söz sahibi olduğumuz bu alan gelişen teknolojiye ayak uyduramadığından bitme noktasına gelmiştir.

Bugün köyün kurulu olduğu alanın etrafı eski yerleşim alanları ile çevrilidir.Önemli olanları “Zindan mevkiinde bulunan seramik fırınları ve zahire küpleri,Koca Yokuş Mevkiin

de bulunan Turuva dönemine ait kalıntılar,Alaca Kilise,Akpınar mevkiinde yer alan yer altı su kemerleri ve köyün güney kısmında bulunan alanda Helenistik döneme ait mermer ve lahit kapakları bulunmaktadır.

          Köyün kurucu aileleri arasında :  

1-Sarı Ahmet ve Oğulları( S.Ahmet oğlu Emin(Zeybekler),S.Ahmet oğlu Mahmut(Enginler)

   S.Ahmet Oğlu İbrahim(Korucu)S.Ahmet oğlu Hacı Ayan Mehmet(Çakarlar,Temeller,Erol
   lar,Özcanlar,İnelilerSağırlar)

2- Çolaklar(Penbeler,Aksaçlar) 3-Sarıoğulları(Başaranlar,Erdoğanlar) 4-Çobanlar(Paşalar,hamzaoğulları,Çakırlar) 5-Karahasanoğulları (Karasaliler)

           Daha sonra Hacı Zeki ve Hacı Sadık Ağa Malatya Darende den,Tevfik Hoca Kayseri den, Berberler, Abdiler,
Yağnacılar(Enseli), Kakçılar, Pelavanoğulları, Akmanlar,Kadirler 1893 yıllarında Bulgaristan dan göç ederek yerleşmişlerdir

Kültür[değiştir | kaynağı değiştir]

Köyde şimdilerde pek uygulanmasa da geçmiş yıllarda ramazan ayında Gezek denen iftar yemekleri verilirdi.Maddi durumu iyi olan her aile ramazanın bir akşamı için köyün ihtiyaç sahipleri ile o akşam köyde kimsesi olmayan misafirlere iftar verirdi.Gezek diye adlandırılan bu yemeğin vazgeçilmezi Pirhu diye isimlendirilen bir yemekti.Günümüzde kaybolan bu tadın yeni yetişen nesil belki adını bile bilmiyordur.Zaten şimdilerde gezek diye isimlendirilen iftar yemeklerinin yerini büyük şehirlere özenilerek muhtarlık tarafından organize edilen iftar çadırları almıştır. Ayrıca yine düğünlerin vazgeçilmezi buğdaydan yapılan Keşkek yerini korumaktadır.Ayrıca Kandillerde ve özellikle Ramazan Bayramında mayalı hamurun yayılıp zeytinyağında kızartılmasıyla PİŞİ yapılır ki pekmeze banıp Ezine peyniri ile yendiğinde tadına doyulmaz.Eyvah Eyvah 2 filminde de pişi yenen sahneler yer almıştır.Nede olsa Geyikli ile komşuyuz.

Coğrafya[değiştir | kaynağı değiştir]

Çanakkale il merkezine Ezine üzerinden karayolu ile yaklaşık 53 km.ara yol olan Mecidiye köyü üzerinden 45 km.dir.Ezine ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır.Ege denizine ise 10 km.mesafede bulunan köyün yerleşim yerindeki deniz seviyesinden yüksekliği yaklaşık 150 mt.dir.Ova olmasada küçük tepeler şeklinde arazi yapısına sahiptir.En yaygın bitki örtüsü zeytinliklerdir.

İklim[değiştir | kaynağı değiştir]

Köyün iklimi, Marmara iklimi etki alanı içerisindedir.Ancak Marmara Bölgesinin güneyinde bulunan köy Ege bölgesi ile tam geçişte yer almakta ve aldığı yağış genellikle zayıf kalmaktadır.

Nüfus[değiştir | kaynağı değiştir]

Yıllara göre köy nüfus verileri
2007
2000 1052
1997 -

Ekonomi[değiştir | kaynağı değiştir]

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Hayvancılık: Ezine peynirinin isim yapması sonucu özellikle koyun ve keçi besiciliği artmıştır.Ancak köy arazilerinin çoğunun ekilebilir olması sebebiyle mera olmadığından köylünün asıl geçim kaynağı olan zeytinlere büyük zarar vermektedirler.Buda ciddi anlamda rahatsızlığa ve tartışmalara sebep olmakta,çözüm bulunması gereken bir konu ve son birkaç yılın sorunu olarak ortada durmaktadır. Tarım: Ülkemizin düşük asitli,nefaseti oldukça iyi zeytin yağının üretildiği zeytinliklere sahip yerleşim birimidir.Son yıllarda kontinü denen makinalarla zeytinyağı üretim teknolojisinin gelişmesi sonucu oldukca leziz ve kaliteli (1 asitin altında)zeytinyağı üretimi yapılmaktadır. Sulu ziraat ancak bireysel bazda genellikle açık kuyulardan elde edilen suların kullanımıyla az miktarda sebze yetiştiriciliği için yapılmaktadır.Son yıllarda sayıları azalan klasik usul kireç üretimi yapan ocaklar açık işletme olarak faaliyetini sürdürmektedir.

Altyapı bilgileri[değiştir | kaynağı değiştir]

Köyde 1920'li yılların sonunda veya 1930'lu yılların başında ilk okul açılmış bir müddet 3 yıl olarak verilen öğretimden sonra beş yıla çıkmıştır.1970 'li yıllarda ilk yapılan taş okul binasının yetersiz gelmesi sonucu beş derslikli yeni ilk okul binası yapılıp öğretime açılmış bunun sonucu eski bina kaderine terkedilmiştir.Ülkemizde ilköğretimin zorunlu olarak 8 yıla çıkması sonucu eski bina tekrar onarılıp ilköğretim ikinci kademe için kullanılmaya başlanmıştır.Taşımalı eğitimdede toplama merkezidir. Köyde içme suyu şebekesi ve pis su giderine ait şebeke bulunmaktadır. (tam manasıyla kanalizasyon denemesede) 1975 yılında elektrik gelen köyün civar yerleşim yerleriyle bağlantısını sağlayan (Ezine-Geyikli-Mecidiye)yolu sathi kaplama asfalttır. Sağlık evi ve köy ebesi de bulunmaktadır. 1960'lı yıllarda açılan PTT acentalığı telefon haberleşmesinin ve otomatik telefonun yaygınlaşması sonucu 1980'li yılların sonunda PTT şubesi olmuşsa da Telefon haberleşmesinde GSM operatörlerinin devreye girmesi,manuel telefonun kalkması ve telefon faturalama sisteminin otomasyona geçmesi,ulaşım imkânlarının artması,mektup yazma alışkanlığının ise neredeyse tamamen ortadan kalkması sonucu yine 1990'lı yılların sonunda PTT köydeki birimini tamamen kapatmıştır.Gerçek manada ihtiyaç kalmadığı da söylenebilir.Sabit telefon hizmeti (ADSL dahil)oldukça iyi seviyede olup ve her üç GSM operatörlerininde (indoor) baz istasyonu kapsama alanındadır.

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]

Köy Ezine'nin batısında Geyikli ile arada yer almaktadır.Yeni yapılan Ezine-Geyikli yolu köyün dışına çıkartılmış olmakla beraber özellikle yaz aylarında İstanbul'dan otobüsle doğrudan ulaşım sağlanmaktadır.Diğer zamanlar ise Ezine'den sıklıkla araç bulmak mümkündür.