Französischer Dom

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Französischer Dom

Bitişiğindeki kubbeli kulesiyle kilisenin batıdan görünümü

Temel bilgiler
Yer Friedrichstadt, Berlin
Coğrafi koordinatlar 52°30′52″K 13°23′32″D / 52.514323°K 13.392119°D / 52.514323; 13.392119Koordinatlar: 52°30′52″K 13°23′32″D / 52.514323°K 13.392119°D / 52.514323; 13.392119
İnanç Hıristiyanlık
Mezhep Kalvenizm
Mimari
Mimar(lar) Louis Cayart ve Abraham Quesnay (1701–5), Carl von Gontard (tasarım), Georg Christian Unger (kule yapımı 1780–5), Otto March (iç düzenleme 1905), Manfred Prasser, Roland Steiger ve Uwe Karl (restorasyon 1977–81)
Tamamlanma tarihi 1 Mart 1705, restorasyon 1981
Özellikler

Französischer Dom (Almanca: Fransız Katedrali), Berlin'in Friedrichstadt ilçesinde Gendarmenmarkt meydanında Deutscher Dom (Alman Katedrali) karşısında yer alan katedral.

Yıkılmasından önce Charenton'daki Protestan tapınağı.

Louis Cayart ve Abraham Quesnay 1701-1705 yılları arasında Huguenot (Kalvenist) topluluğu için asıl Fransız Kilisesinin ilk bölümlerini inşa etti. O dönemde, Huguneotlar Berlin nüfusunun %25'ini oluşturuyordu. Fransız Kilisesi, Fransa'daki yıkılan Charenton-Saint-Maurice kilisesi model alınarak oluşturuldu.

2009 kışında Französischer Dom: sağda kubbeli kule, solda kırmızı çatılı asıl kilise binası ve önde Friedrich Schiller için inşa edilen mermer anıt.

1785'te Carl von Gontard, kilise binasını değiştirerek hemen bitişiğine kiliseye ismini kazandıran kubbeli kuleyi inşa etti. Kule teknik olarak kilisenin bir parçası değildir. Kilise ile kule arasında bir geçiş yoktur, çünkü iki yapının arazi sahipleri farklıdır. Deutscher Dom'unkini andıran kule, sadece Gendarmenmarkt'a simetrik bir tasarım yaratmak için yapıldı. Deutscher Dom, bu kilisenin aksine kulesi ile birlikte bir bütündür.

1817'de Fransız Kilisesi topluluğu, Prusyalı Kalvenistler gibi, Reform Kiliseleri ile birlikte Prusya Evanjelik Kilisesi`ne katıldı. Bununla birlikte Friedrichstadt Fransız Kilisesi Kalvenist mezhebini korudu.

Cemmat, Prusyalı Protestanlara katılmadan önce de değişim geçirmeye başlamıştı. 1753 yılında, Kalvenistlerin sadece insan sesiyle şarkı söyleme geleneğine rağmen, kiliseye bir org kuruldu.[1] Söylenegelen zeburlara 1791 yılında yeni ilahiler eklendi.[2] 1905 yılında, kilisenin sade düzenlenmiş iç bölümü daha dekoratif ama yine de Kalvenist anikonistik yapısını kaybetmeyecek şekilde Otto March tarafından yeniden tasarlandı.[3]

Savaşta zarar gören Französischer Dom kulesi ve solda yıkılmış Schauspielhaus ile kilise bölümü, 4 Ekim 1951.

Französischer Dom, II. Dünya Savaşı sırasında ağır hasar gördü, daha sonra 1977-1981 yılları arasında yeniden inşa edildi.[4] Günümüzde yapı sadece dinî amaçlar için değil, Alman Evanjelik Kilisesinin toplantıları için de kullanılmaktadır.

Kilise, içinde bir psikopos yaşamadığından kelime anlamıyla gerçek bir katedral değildir.

Ziyaretçilere açık olan kubbeli kule, Berlin'in panaromik bir manzarasını sunmaktadır. Dua salonunun altında, giriş katında bir restoran bulunmaktadır. Kule, ayrıca Berlin Huguenot Müzesine de ev sahipliği yapmaktadır.

Notlar[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Sibylle Badstübner-Gröger, "Der hugenottische Kirchenbau in Berlin und Potsdam", in: Hugenotten in Berlin, Gottfried Bregulla (ed.), Berlin: Union Verlag, 1988, pp. 133-176, here p. 150. ISBN 3-372-00077-3
  2. ^ Margarete Welge, "Die Französische Kirche zu Berlin", in: Hugenotten in Berlin, Gottfried Bregulla (ed.), Berlin: Union Verlag, 1988, pp. 88-132, here p. 115. ISBN 3-372-00077-3
  3. ^ Werner Gahrig, Unterwegs zu den Hugenotten in Berlin. Historische Spaziergänge, Institut für vergleichende Staat-Kirche-Forschung (ed.), 2nd, ext., and corr. ed., Berlin: Das Neue Berlin (edition ost), 2000, p. 163. ISBN 3-360-01013-2
  4. ^ Ingrid Bartmann-Kompa, Horst Büttner, Horst Drescher, Joachim Fait, Marina Flügge, Gerda Herrmann, Ilse Schröder, Helmut Spielmann, Christa Stepansky, and Heinrich Trost, Die Bau- und Kunstdenkmale in der DDR: Hauptstadt Berlin: 2 parts, Institut für Denkmalpflege (ed.) (11983), Berlin: Henschelverlag Kunst und Gesellschaft, 21984, part I, p. 218.