Ebu Yusuf

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

Ebu Yusuf Yakub İbn-i İbrahim-i Ensâri (731-798) Hanefî fıkıh ve hadis bilgini.

Kufe şehrinde doğan Ebu Yusuf, Ebu Hanife'nin öğrencilerindendir. Daha sonraları kendisine, Ebu Hanife'nin diğer öğrencisi olan Muhammed bin Hasan eş-Şeybanî ile birlikte 'imameyn' (iki imam) denilmiştir. Hanefilik mezhebinin kurulmasında ve gelişmesinde büyük rol oynamış Ebu Yusuf, aynı zamanda uzun yıllar kadılık yapmıştır. Abbasiler döneminde yaşamış olan Ebu Yusuf, tanınmış Abbasi halifesi Hârun Reşid zamanında da kadılık yapmıştır[1]. Ebu Hanife'den önce İbn-i Ebî Leylâ'dan da ders aldığı gibi, Malik bin Enes'ten de hadis öğrenmiştir[1]. Ebu hanife gibi re'y ve kıyasa özel bir önem verdiği gibi yöresel örfleri de büyük oranda önemserdi[1].

Eserlerinden bazıları şunlardır: Kitabu'l-Harac, Er-Reddü Alâ Malik İbn-i Enes, Er-Reddü Alâ Siyer-i Evzâî, İhtilaf-u Ebu Hanife ve İbn-i Ebi Leyla...

Erken İslâm Alimleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Şablon:İslam alimleri

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ a b c Keskioğlu, Osman. "Fıkıh Tarihi ve İslâm Hukuku". Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları. Ankara; 2003. ISBN 975-19-0026-3