Doğal hukuk kuramı, doğal hukuk veya doğa hukuku (Latince: lex naturalis) içeriği doğal olarak var olan, doğal olarak ayarlanmış ve her şeyin üzerinde (her zaman ve her yerde) geçerliliğe sahip bir hukuk olarak tanımlanabilir.Doğal hukuk insanın mantıkla erişebileceği,yazılı olmayan hukuk kuralıdır.[1]. Bu kuramı destekleyenler arasında Aristoteles ve Thomas Aquinas da yer alır ki, Thomas Aquinas’ın tavrı Katolik Kilisesi tarafından da kabul edilmektedir. Doğal hukuk kuramı gerek etik gerekse hukuk felsefesi açısından büyük önem taşımaktadır ve farklı filozofları farklı yönlerde etkilemiştir.
Ayrıca insan sevgisini ve saygısını konu alan hukuk dalıdır. Doğal hukuk,etiğin(ahlak bilimi) konusu olan soyut adalet anlayışını hukukun nihai amacı olarak gören,insanların doğuştan bir takım hakları(özgürlük,eşitlik,yaşama hakkı..)olduğunu söyleyen ve bu hakların mekan yahut zamana göre degişemiyeceğini savunan hukuk anlayışıdır.Doğal hukuk,niteliği gereği hukuki pozitivizme karşıdır.
- ^ “Natural Law”, International Encyclopedia of the Social Sciences.
