Dağlık Ermenistan Cumhuriyeti

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Syunik Cumhuriyeti
Սյունիքի Հանրապետություն

Dağlık Ermenistan Cumhuriyeti
Լեռնահայաստան Հանրապետություն
—  Milletler Cemiyeti tarafından tanınmayan ülke  —

1920-1921
 

Bayrak

Başkent Goris (de facto)[1]
Dil(ler) Ermenice
Din Ermeni Apostolik Kilisesi
Yönetim Cumhuriyet
Başkumandan
 - Aralık 1920 ya da 1921 Garegin Njdeh
 - 1921

Dağlık Ermenistan Cumhuriyeti[2] (Ermenice: Լեռնահայաստան ya da Ղարաբաղ-Զանգեզուր / Karabağ-Zengezur[kaynak belirtilmeli]; ilk adı: Սյունիքի Հանրապետություն / Syunik Cumhuriyeti), Güney Kafkasya'da kısa süre varlığını devam ettiren ve tanınmayan bir devlet. Kabaca bugünkü Ermenistan Cumhuriyeti'nin Syunik Marzını kapsamaktaydı.

Öncesi[değiştir | kaynağı değiştir]

Osmanlı Devleti ilk olarak Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti ile Brest-Litovsk Antlaşması'nı ve daha sonra Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti ile 4 Haziran 1918 tarihli Batum Antlaşması'nı imzalayarak Güney Kafasya'daki topraklarını genişletti. Bu anlaşmaların ardından Sevan Gölü'nün batı kıyısı ve Erivan şehri ve Eçmiadzin civarlarına, etrafını çevrilmiş küçük bölgeye sıkıştırıldı.

Andranik Toros Ozanyan bu yeni sınırları kabul etmeyerek ve yeni bir devletin kurulduğunu ilan etti. Ozanyan'ın faaliyetleri Dağlık Karabağ, Zengezur ve Nahçıvan'da Osmanlı Devleti ile Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti arasındaki bağlantılarını kesmekle yoğunlaştırdı ve bundan dolayı "Karabağ-Zengezur Cumhyuriyeti" adıyla bilinir.

Ocak 1919'da Ermeni askerler ilerleyince, Lionel Dunsterville komutasındaki Birleşik Krallık kuvvetleri Ozanyan'a Zengezur'a dönmesini emretti ve mücadelenin Paris Barış Konferansı ile halledebileceğine dair güvence verdi. Paris Barış Konferansı Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti'ne uluslararası toplumca tanınan devlet olduğunu ilan etti. Garegin Nzhdeh liderliğindeki partizan birliği Kızıl Ordu tarafından yenilgisinin kaçınılmaz olana kadar Sovyetleştirilmesine karşı direndi.[3]

Cumhuriyetin ilanı[değiştir | kaynağı değiştir]

Taşnak liderlerinden Gaegin Nzhdeh Kasım 1919'den beri mücadele ediyordu ve 25 Aralık 1920[4] ya da 27 Nisan 1921'de Zengezur'da bağımsızlığını ilan etti.[3] 18 Şubat 1921'de Taşnak Ayaklanmasıyla geri alınan Erivan'ın 2 Nisan'da tekrar Bolşeviklerin eline geçtikten sonra Zengezur anti-Bolşeviklerin son kalesi haline geldi. Temmuz 1920'da Karabağ'aa gönderilen Kızıl Ordu müfrezesinin yardımıyla yıkıldı.[4] Taşnak liderleri ve takipçileri Zengezur'un dağlarına çekilmesiyle Sovyet rejiminden kurtuldular. Bölge 1921 yılının Temmuz başına kadar Taşnakların elinde kaldı.[3]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]