Carlo Sforza

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

Kont Carlo Sforza (d. 25 Eylül 1873, Montignoso - ö. 4 Eylül 1952, Roma, İtalya), İtalyan diplomat ve devlet adamı. Faşistlerin iktidarda olduğu dönemde sürgünde yaşamış, II. Dünya Savaşı sonrasında İtalya'nın uluslararası ilişkilerinde belirleyici rol oynamıştır.


Sforza 1896'da dışişleri bakanlığına girdi. Kahire, Paris, İstanbul, Pekin, Bükreş, Madrid, Londra ve Belgrad'da bulundu. 1919-20'de dışişleri bakanlığı müsteşarı, 1920-21'de dışişleri bakanı oldu. Bu görevi sırasında Yugoslavya ile Rapallo Antlaşması (kasım 1920) görüşmelerini yönetti. Şubat 1922'de Fransa'ya elçi atandı.

Dokuz ay sonra, Benito Mussolini yönetiminde çalışmayı reddederek istifasını verdi. Yirmi yıla yakın süre yurtdışında kaldı. 1939'a değin Belçika'da, 1940'tan sonra da ABD'de öğretim görevlisi ve siyaset yorumcusu olarak çalıştı. 1943'te İtalya'ya döndü, kabinede çeşitli görevler aldı. 1946'da Cumhuriyetçilerin adayı olarak kurucu meclise seçildi. 1947'de Alcide De Gasperi'nin hükümetinde dışişleri bakanı oldu. Temmuz 1951'de sağlığının bozulması nedeniyle istifa edene değin bu görevini sürdürdü. İtalya'nın barış antlaşmasını onaylamasında ve Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu ile NATO'ya katılmasında Sforza'nın etkisi belirleyici oldu.


Siyasi görevi
Önce gelen:
Vittorio Scialoja
İtalya Dışişleri Bakanı
1920 - 1921
Sonra gelen:
Pietro Tommasi della Torretta
Önce gelen:
Pietro Nenni
İtalya Dışişleri Bakanı
1947 - 1951
Sonra gelen:
Alcide De Gasperi