Abul Hasan Şazeli

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

Ebul Hasan eş-Şâzeli (Arapça: أبو الحسن الشاذلي‎), tam ismi Ebu el-Hasan Ali ibn Abdullah ibn AbdulCebbar el-Hasanî vel-Huseynî eş-Şâzelî (593 H/1196 M – 656 H/1258 M), tesirli Kuzey Afrika'lı İslam alimi ve sufi. Şazeli tarikatın kurucusu.

Fas'ın kuzeyinde Ceuta yakınlarında Ğomara kabilisi kraliyet ailesinde bir ticaret adamına doğdu. Dini talimini memleketinde tamamladı. Dünyanın en kadim üniversitelerinden sayılan Sidi Ukba Ulu Camisindeki Kayrevan Medresesinde tasavvuf derslerine katıldı. Irak'ta Şeyh el-Vasiti ile tanıştı ve Fas'taki meşhur Veli Abdusselam ibn Meşiş'e yönlendirildi. İlk tekkesini 1227'de Tunus'da kurdu. 1244'te İskenderiye'ye taşındı ve 1258'de Hac yolunda Humeysera, Mısır'da vefat etti.

Yerine halifesi Abul Hasan Mursi geçti ve 1288'de vefatına kadar orada kaldı.

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]