Çoğulcu cehalet

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

Sosyal Psikolojide, çoğulcu cehalet (çoğulcu cahillik) şöyle tanımlanır: Bir topluluğun üyelerinin çoğunluğu özelde bir normu reddetmektedirler, ancak yanlış bir şekilde diğerlerinin çoğunun bu normu kabul ettiğini farz etmektedirler. Dolayısıyla, yanlış bildikleri halde bu norma uymaktadırlar. Çoğulcu Cehalet kavramı, Daniel Katz ve Floyd H. Allport tarafından 1931 yılında ortaya atılmıştır. Krech and Crutchfield çoğulcu cehaleti şu şekilde açıklamışlardır (1): “Kimse inanmaz, ancak herkes herkesin inandığını düşünür.” Çoğulcu cehalet, Bir topluluktaki bireylerin çoğunluğu onların diğerlerinin çoğunun – gerçekte zannettiklerinden daha benzer oldukları halde - bir şekilde farklı olduğunu farz ettiği yerde görülür. Böylece, onlar varsayılan normlara uyacaklardır. Çoğu insan bunu böyle yaptığı zaman, varsayılan norm, norma dönüşür.

Örnekler[değiştir | kaynağı değiştir]

Sosyal bilimler literatüründe çoğulcu cehalet ile ilgili pek çok örnek bulunmaktadır. Bunların en bilineni klasik sınıf örneğidir. Bir öğretmen, bazı zor konuları anlattıktan sonra sınıfa dönerek ‘herhangi bir sorunuz var mı?” diye sorduğunda derin bir sessizlik olur, kimse soru sormaz. Oysa çoğu öğrenci konuyu anlamamıştır. Öğrenciler, soru sorulmamasını diğerlerinin konuyu anladığına yorar ve topluluk önünde daha az zeki öğrenci olarak afişe olmamak için soru sormaya cesaret edemez. Diğer bir örnek, Amerikan kolej kampüslerinde yapılan alkol tüketimine yönelik araştırmalardır. Gerçekte içki alemlerinden kaçınmak isteseler de, çoğu öğrenci dışlanmak korkusuyla bu fikrini açıklayamamaktadır. Yanlış bir düşünceyle öğrenciler diğerlerinin çoğunun aşırı içkiden hoşlandıklarını düşünerek bu şekilde davranmaktadırlar. Oysa gerçekte öğrenciler aşırı alkolden kaçınmak istemektedirler.


Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

1. David Krech and Richard S. Curtchfield. Theories and Problems of Social Psychology. New York: McGraw Hill, 1948.